Ας μη γίνουμε, αγαπητοί μου φίλοι και αδελφοί, κακοί διαχειριστές των αγαθών που μας δόθηκαν. Ας μην κοπιάζουμε για να θησαυρίζουμε και ν’ αποταμιεύουμε, ενώ άλλοι υποφέρουν από την πείνα. Ας μιμηθούμε τον ανώτατο και κορυφαίο νόμο του Θεού, που στέλνει τη βροχή σε δικαίους και αδίκους και ανατέλλει τον ήλιο επίσης για όλους. Αυτός έκανε τη γη ευρύχωρη για όλα τα χερσαία ζώα, δημιούργησε πηγές, ποτάμια, δάση, αέρα για τα φτερωτά και νερά για τα υδρόβια, και έδωσε σ’ όλα τα όντα άφθονα τα απαραίτητα για τη ζωή τους στοιχεία, χωρίς να τα περιορίζει καμιά εξουσία, χωρίς να τα καθορίζει κανένας γραπτός νόμος, χωρίς να τα εμποδίζουν σύνορα. Και αυτά τα στοιχεία τα παρέδωσε κοινά και πλούσια, χωρίς διάκριση ή περικοπή, τιμώντας την ομοιότητα της φύσεως με την ισότητα της δωρεάς και δείχνοντας τον πλούτο της αγαθότητός Του.

Οι άνθρωποι, όμως, αφότου έβγαλαν από τη γη το χρυσάφι, το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια, αφότου έφτιαξαν ρούχα μαλακά και περιττά και αφότου απέκτησαν άλλα παρόμοια πράγματα, που αποτελούν αιτίες πολέμων και επαναστάσεων και τυραννικών καθεστώτων, κυριεύθηκαν από παράλογη υπεροψία. Έτσι, δεν δείχνουν ευσπλαχνία στους δυστυχισμένους συνανθρώπους τους και δεν θέλουν ούτε με τα περίσσια τους να δώσουν στους άλλους τα αναγκαία. Τι βαναυσότητα! Τι σκληρότητα! Δεν σκέφτονται, αν όχι τίποτ’ άλλο, πως η φτώχεια και ο πλούτος, η ελευθερία και η δουλεία και τ’ άλλα παρόμοια, εμφανίστηκαν στο ανθρώπινο γένος μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, σαν αρρώστιες που εκδηλώνονται μαζί με την κακία και που είναι δικές της επινοήσεις.
Αρχικά, όμως, δεν έγιναν έτσι τα πράγματα, λέει η Γραφή (Ματθ. 19:8), αλλά Εκείνος που έπλασε εξαρχής τον άνθρωπο, τον άφησε ελεύθερο, αυτεξούσιο – συγκρατημένο μόνο από το νόμο της εντολής – και πλούσιο μέσα στον παράδεισο της τρυφής. Αυτή την ελευθερία κι αυτόν τον πλούτο θέλησε να χαρίσει – και χάρισε – ο Θεός, μέσω του πρώτου ανθρώπου, και στο υπόλοιπο ανθρώπινο γένος. Ελευθερία και πλούτος ήταν μόνο η τήρηση της εντολής. Φτώχεια αληθινή και δουλεία ήταν η παράβασή της. Μετά την παράβαση, λοιπόν, εμφανίστηκαν οι φθόνοι και οι φιλονικίες και η δολερή τυραννία του διαβόλου, που παρασύρει πάντα με τη λαιμαργία της ηδονής και ξεσηκώνει τους πιο τολμηρούς ενάντια στους πιο αδύνατους. Μετά την παράβαση, το ανθρώπινο γένος χωρίστηκε σε διάφορες φυλές με διάφορα ονόματα και η πλεονεξία κατακερμάτισε την ευγένεια της φύσεως, αφού πήρε και το νόμο βοηθό της. Εσύ, όμως, να κοιτάς την αρχική ενότητα και ισότητα, όχι την τελική διαίρεση· όχι το νόμο που επικράτησε, αλλά το νόμο του Δημιουργού. Βοήθησε, όσο μπορείς, τη φύση, τίμησε την πρότερη ελευθερία, δείξε σεβασμό στον εαυτό σου, συγκάλυψε την ατιμία του γένους σου, παραστάσου στην αρρώστια, σύντρεξε στην ανάγκη.
Παρηγόρησε ο γερός τον άρρωστο, ο πλούσιος τον φτωχό, ο όρθιος τον πεσμένο, ο χαρούμενος τον λυπημένο, ο ευτυχισμένος τον δυστυχισμένο. Δώσε κάτι στο Θεό ως δώρο ευχαριστήριο, για το ότι είσαι ένας απ’ αυτούς που μπορούν να ευεργετούν και όχι απ’ αυτούς που έχουν ανάγκη να ευεργετούνται, για το ότι δεν περιμένεις εσύ βοήθεια από τα χέρια άλλων, αλλ’ από τα δικά σου χέρια περιμένουν άλλοι βοήθεια. Πλούτισε όχι μόνο σε περιουσία, μα και σε ευσέβεια, όχι μόνο σε χρυσάφι, μα και σε αρετή, ή καλύτερα μόνο σε αρετή. Γίνε πιο τίμιος από τον πλησίον με την επίδειξη περισσότερης καλοσύνης. Γίνε θεός για τον δυστυχισμένο με τη μίμηση της ευσπλαχνίας του Θεού.

δ΄ 6 – 15

Ευαγγέλιον: Κατά Ματθαίον Κεφ. ΙΑ΄ 2 – 15

ΙΑ΄ 2 – 15

Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Χριστιανός μέ …μέτρο; 

Ὁ Χριστός ζητᾶ ἀπό μᾶς τά πάντα.
1)Μᾶς ζητάει νά ἀπαρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας , λέγοντάς μας: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν Σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι». Δηλ., «Ὅποιος θέλει νά γίνει δικός Μου πρέπει νά ἀπαρνηθεῖ τόν ἁμαρτωλό ἑαυτό του, νά σηκώσει τό Σταυρό του πού σημαίνει νά νεκρωθεῖ ὡς πρός τήν ἁμαρτία, τόν κόσμο (κοσμικό φρόνημα) καί τόν διάβολο καί νά μέ ἀκολουθήσει τηρώντας ὅλα ὅσα λέω».Ἄν ἀληθινά θέλουμε νά εἴμαστε μαθητές Ἐκείνου πρέπει νά ξεχάσουμε τελείως τόν ἁμαρτωλό ἑαυτό μας, νά ἀπορρίψουμε καί νά μισήσουμε κάθε ἁμαρτία· ἀκόμη πρέπει νά κάνουμε καί τό καλό· νά τηρήσουμε ὅλες τίς ἐντολές καί νά νεκρωθοῦμε ὡς πρός τό κοσμικό φρόνημα, τήν ἁμαρτία καί κάθε πάθος. Δέν πρέπει νά ἀφήσουμε ἀνεξάλειπτη καμμιά ἁμαρτία ἀκόμη καί ἄν εἶναι πολύ μικρή, διότι μπορεῖ αὐτή νά μᾶς παρασύρει σέ μεγαλύτερο κακό κατόπιν.
Ἐπιθυμοῦμε τήν αἰώνιο ζωή. Θέλουμε νά κερδίσουμε τόν Παράδεισο. Ὅμως τίποτε δέν κερδίζει κανείς χωρίς κάποιο τίμημα. Θέλουμε νά χτίσουμε τήν οὐράνια κατοικία μας πού θά διαρκέσει αἰώνια. Ἄν γιά νά χτίσουμε τήν ἐπίγεια κατοικία μας τήν προσωρινή καταβάλλουμε τόσους κόπους καί κάνουμε τόσα ἔξοδα πόσο μᾶλλον δέν ἀπαιτεῖται κόπο γιά νά οἰκοδομήσουμε τήν αἰώνια κατοικία μας.
Χρειάζεται νά θυσιάσουμε, νά «χάσουμε» κάποια πράγματα τά ὁποῖα βέβαια εἶναι μηδαμινά μπροστά στήν αἰώνια χαρά καί μακαριότητα τοῦ Παραδείσου. Γι’ αὐτό λέει καί ἡἈγία Γραφή: «Οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς». Δέν εἶναι τίποτα τά παθήματα αὐτῆς τῆς ζωῆς μπροστά στή δόξα πού πρόκειται νά μᾶς ἀποκαλυφθεῖ στήν αἰωνιότητα.
Ὡστόσο ὁ Χριστιανός φαίνεται ὅ,τι χάνει πολλά πράγματα: α)Τήν ἄνεσή του.«Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν». Χρειάζεται νά πάρουμε διαζύγιο ἀπό τήν ἄνεση καί τήν καλοπέραση, τήν τεμπελιά καί τήν ἀνεμελιά. Ἀπαιτεῖται νά ἀσκήσουμε κάποια πίεση στὀν ἑαυτό μας. «Σκάμμα ἐστίν ὁ παρών βίος» λέει ὁἍγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ ἐκκλησία ἔχει δύο Ἑνότητες μελῶν. Εἶναι ἡ ἐπίγεια ἤ στρατευομένη καί ἡ Οὐράνια ἤ Θριαμβεύουσα. Ἐμεῖς ἀνήκουμε στήν ἐπίγεια. Τό ὄνομα στρατευομένη δέν εἶναι τυχαῖο. Ὑποδηλώνει ὅτι βρισκόμαστε σέ κατάσταση ἐκστρατείας, σέ πολεμικές ἐπιχειρήσεις. Διά τοῦτο ἀπαιτεῖται ἐπαγρύπνηση, νήψη, ἀπάρνηση τῆς ἄνεσης. Ἡ μάχη εἶναι διαρκής, χωρίς ἐλπίδα ἀνακωχῆς. Οἱ ἐνέδρες  πολλές. Δέν χωράει τεμπελιά καί ἀμέλεια καί ἀπροσεξία.
β)Μᾶς ζητάει νά ἀπαρνηθοῦμε τίς ἁμαρτωλές ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς.Ὄχι ὅλες τίς ἀπολαύσεις, ἀλλά μόνο τίς ἁμαρτωλές. Αὐτές πού τελικά ἀποδεικνύονται τελικά μάταιες καί μᾶς κάνουν νά βιώνουμε τήν δυστυχία τήν ἀηδία καί τό θάνατο. Γιαυτό λέει χαρακτηριστικά ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Πάντων ἀπόλαυσον, μόνον ἁμαρτίας ἀπόστηθι»
γ)Μᾶς ζητάει νά ἀπαρνηθοῦμε τό κοσμικό μέλλον μας ἴσως καί τήν καρριέρα του. Παραδείγματα πολλά ἀπό τήν ζωή τῶν ἁγίων, τῶν μαρτύρων ἀλλά καί τῶν συγχρόνων Χριστιανῶν π.χ. Μακρῆς (πόλεμος ἀπό Μασωνία), σύγχρονοι Ρῶσοι χριστιανοί ἐπιστήμονες (ἅγιος Λουκᾶς Κριμαίας ἰατρός)
δ)Μᾶς ζητάει νά ἀπαρνηθοῦμε τήν ἀναγνώριση τοῦ κόσμου, τῶν συγγενῶν καί τῶν φίλων μας. Γεύεται κάποτε καί τό διωγμό ἀκόμη καί ἀπό τούς λεγόμενους δικούς του ἀνθρώπους. Ὁ Κύριος μᾶς τό εἶπε: «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζεῖν διωχθήσονται». Κάνει ἐντύπωση τό «Πάντες». Θά τολμούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἄν δέν ἔχουμε διωγμό πρέπει νά ἀνησυχοῦμε γιά τήν ποιότητα τοῦ χριστιανισμοῦ μας. Πάλι ὁ Κύριος μᾶς εἶπε «Ἀλλοίμονο ἄν σᾶς ποῦν καλά (σᾶς ἀποδεχθοῦν καί σᾶς ἐπαινέσουν) ὅλοι οἱ ἄνθρωποι» Αὐτό σημαίνει ὅτι συμβιβαζόμαστε μέ ὅλους , πᾶμε ὅπως φυσάει ὁ ἄνεμος. Ἀντίθετα εἴμαστε μακάριοι, ὅταν μᾶς ὀνειδίσουν ,μᾶς διώξουν, μᾶς συκοφαντήσουν, μᾶς περιφρονήσουν διότι θέλουμε νά εἴμαστε μέ τό Χριστό καί νά τηρήσουμε τό εὐαγγέλιο. Ἡ σύγκρουση μέ τόν κόσμο, τό κοσμικό πνεῦμα, εἶναι ἀναπόφευκτη. Ἰδιαίτερα στήν ἐποχή μας ἡ πόλωση εἶναι πολύ ἔντονη. Τεράστια ἀπόσταση χωρίζει τή κατά Χριστόν ζωή ἀπό τήν ζωή τοῦ κόσμου.
2)Ὁ Χριστός Μας δέν θέλει νά διχαζόμαστε.
Μᾶς εἶπε: «Κανείς δέν μπορεῖ νά δουλεύει σέ δύο κυρίους. Δέν μπορεῖτε νά δουλεύετε ταυτόχρονα στό Θεό καί στό Μαμωνᾶ (στό Θεό καί στό Διάβολο)». Ἄν κανείς περπατᾶ ταυτόχρονα σέ δύο δρόμους θά σχιστεῖ στή μέση , τελικά θά αὐτοδιαλυθεῖ. Εἶναι σχιζοφρενική συμπεριφορά πού ὑποδηλώνει διπλῆ προσωπικότητα, ἐσωτερική διάσπαση τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς, ἐπανάλειψη τοῦ προπατορικοῦ λάθους. Εἶναι πνευματικός ἀλλοιθωρισμός. Ἐνῶ ὁ Θεός εἶναι τό Πᾶν, ἐμεῖς Τόν ἀφήνουμε καί ἀκολουθοῦμε τόν προαιώνιο ἐχθρό. Προσπαθοῦμε νά φτάσουμε στήν Θέωση ἐμπιστευόμενοι στόν ἑαυτό μας· δέν δινόμαστε ἀπόλυτα στό Χριστό. Διχαζόμαστε ἐσωτερικά μέ ἀποτέλεσμα νά πλησιάζουμε διστακτικά, γεμᾶτοι φοβίες καί ἀναστολές. Ἡ πίστη μας εἶναι ὑποτονική καί τρεμοσβήνει. Ἡ θέρμη τῆς ἀγάπης μας πολύ περιορισμένη, ἡ χλιαρότητα κυριαρχεῖ. Καί ὁ Λόγος φοβερός: «Τούς χλιαρούς θά τούς ἐμέσω», λέει ὁ Κύριος στήν Ἀποκάλυψη. «Ἔπρεπε νά εἶσαι», γράφει ὁ Θεός στόν ἐπίσκοπο τῆς Λαοδικείας, «ἤ ψυχρός ἤ θερμός». Δηλ., θά ἔπρεπε νά εἶσαι ἀκέραιος καί ὁλόκληρος, ὄχι διχασμένος καί μεσοβέζικος. Ὁ ψυχρός ἔχει τήν ἐλπίδα κάποτε νά συναισθανθεῖ τήν παγωνιά τῆς ἁμαρτίας καί νά μετανοήσει. Ὁ θερμός εἶναι μακάριος διότι ἀπολαμβάνει τή γλυκειά θαλπωρή τῆς κατά Χριστόν ζωῆς. Ὁ χλιαρός ὅμως κάνει, θά λέγαμε, τόν Θεό νά ἀηδιάζει. Δέν μετανοεῖ διότι νομίζει ὅτι δέν ἔχει ἀνάγκη μετανοίας. Εἶναι ὑποκριτής καί ἀποκοιμίζει τή συνείδησή του τηρώντας κάποια ἐξωτερικά πράγματα. Ἡ καρδιά του ὅμως εἶναι διχασμένη. Εἶναι κατά ἕνα ποσοστό δοσμένη στό Χριστό καί κατά τό ὑπόλοιπο δοσμένη στόν Ἀντίχριστο.
Ὁ χριστιανός ἀντίθετα εἶναι ὁ ὑγιής πνευματικά ἄνθρωπος. Μέλος τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι «πολίτης αὐτοῦ τοῦ κόσμου».
Ὁ ἄνθρωπος τοῦ κόσμου εἶναι «χίλια κομμάτια μέσα του», γεμᾶτος μέ ἄρρωστες προσκολλήσεις, ἐξαρτήσεις καί ἐπιθυμίες. Ὁ ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «ἑνοειδής», ἑνοποιημένος καί ἀληθινά ἐλεύθερος. Ὅλες του οἱ ψυχικές δυνάμεις εἶναι ἑνωμένες καί κατευθύνονται πρός τόν Θεό. Νοῦς, λόγος καί πνεῦμα, διά τῆς ἀδιάλειπτης νοερᾶς προσευχῆς, ἔχουν γίνει «ἕνα» στόν ἀληθινά ἐκκλησιαστικοποιημένο ἄνθρωπο. Τέτοιοι πρέπει νά γίνουμε ὅλοι, εἴτε εἴμαστε λαϊκοί στόν κόσμο εἴτε μοναχοί.
Ὁ ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας λειτουργεῖ σωστά ψυχικά καί σωματικά. Δέν εἶναι διχασμένη προσωπικότητα, ὅπως συμβαίνει μέ τόν ἄνθρωπο τοῦ κόσμου, πού κατά βάθος «δέν ξέρει τί θέλει».
Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, εἴτε ζοῦν μέσα σ’ ἕνα μοναστήρι εἴτε μέσα σέ μία κοσμική ἐνορία, εἶναι ἄνθρωποι πού ἀνήκουν στόν Χριστό καί ὄχι στόν κόσμο. Εἶναι «μέλη Χριστοῦ» καί ὄχι «μέλη τοῦ κόσμου».
Ὅταν ἕνας ἀσκητής βγαίνει ἀπό τό Μοναστήρι του γιά νά βοηθήσει πνευματικά τούς χριστιανούς πού ζοῦν στόν «κόσμο», δέν «βγαίνει στόν κόσμο», ὅπως συνήθως λέγεται. Ἀντίθετα, πηγαίνει στήν Ἐκκλησία καί συναντᾶ τούς ἀδελφούς του ἐν Χριστῷ, πού ζοῦν «ἐν τῷ κόσμῳ» ἀλλά δέν εἶναι «ἐκ τοῦ κόσμου». Ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική Κοινότητα τῆς Ἐρήμου μεταβαίνει στήν Ἐκκλησιαστική Κοινότητα τοῦ κόσμου.
3)Ὁ Χριστός ζητάει ὁλόκληρη τήν καρδιά μας, ὁλόκληρο τό ἐσωτερικό μας.
Μᾶς λέει: «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν Σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου». Μᾶς ζητάει ὅλη τήν καρδιά μας, ὅλο τόν νοῦν μας, ὅλη τήν δύναμή μας. Ὅλα αὐτά νά Τοῦ τά δώσουμε ἀγαπώντας Τον. Ζητάει ὅλη τήν ὕπαρξή μας. Ὄχι γιά τόν ἐαυτό Του ἀλλά γιά μᾶς. Διότι θέλει νά σώσει τήν ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, θέλει νά μᾶς ζωοποιήσει καί νά μᾶς ἁγιάσει . Ἀλλά αὐτό δέν μπορεῖ νά γίνει ἄν δέν τοῦ δοθοῦμε ὁλόκληροι. Πρέπει ὅλη τήν ἀγάπη μας νά τήν δίδουμε στόν Χριστό. Ὅλες οἱ σκέψεις μας νά εἶναι γιά τό Θεό, καί ὅλο τό συναίσθημα καί τά πάντα γιά τό Θεό.
Ὁ Θεός μᾶς θέλει ἀπόλυτα δικούς Του.
Τό Ἅγιο Πνεῦμα «ἐπιποθεῖ», σφόδρα ἐπιθυμεῖ, νά ἑνωθεῖ μαζί μας. Θέλει τήν καρδία μας ὁλόκληρη. Τήν θέλει καθαρή. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀγαπᾶ «ἐξ ὅλης ψυχῆς καί καρδίας καί διανοίας τόν Κύριο»^[1]. Ἄν ἔχει καί ἄλλες ἀγάπες, τότε εἶναι «ἄπιστος», ἔχει καταλύσει τήν ἕνωση μέ τόν Κύριο.
Ὁ Κύριος εἶναι «Θεός ζηλωτής»^[2] δηλ. «ζηλότυπος». Μᾶς θέλει ἀποκλειστικά δικούς του. Δέν μπορεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα νά μείνει μέσα στόν ἄνθρωπο πού εἶναι διχασμένος. Μιά καρδιά μοιρασμένη σέ πολλές κοσμικές ἀγάπες εἶναι μιά καρδιά μολυσμένη, τυφλή, ἀκατάλληλη νά δεχτεῖ τόν Κύριο.
Ἄν δώσουμε ἔστω καί κάτι στόν ἐχθρό, αὐτό μπορεῖ νά γίνει αἰτία τῆς ἀπώλειάς μας. Ὅπως ἕνας πολεμιστής πού ἐκθέτει ἕνα τμῆμα τοῦ σώματός του ἀφύλακτο στόν ἐχθρό μπορεῖ σ’ ἐκεῖνο τό σημεῖο νά δεχθεῖ καίρια τήν πληγή ἀπό τό ἐχθρικό βέλος καί νά ἀποθάνει. Καί ὅπως μιά πόλη, πού ἔχει κενά στήν ἀμυντική της γραμμή, κινδυνεύει ἀνά πᾶσα στιγμή νά ἁλωθεῖ ἀπό τούς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι μπορεῖ νά εἰσέλθουν στήν πόλη διά μέσου ἐκείνου τοῦ ἀδυνάτου σημείου. Διά τοῦτο…

4) Ὁ Κύριος μᾶς ζητάει νά τηροῦμε ὅλες τίς ἐντολές καί καμμία νά μήν καταφρονοῦμε
Μετά τήν ἀνάσταση εἶπε στούς Ἀποστόλους: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦἉγίου Πνεύματος· διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν».Κάνει ἐντύπωση ἡ λέξη «πάντα» δηλ. ὅλα, ὅλες τίς ἐντολές πρέπει νά τηρήσουμε. Ὁ Κύριος μαζί μέ τήν ὀρθή πίστη γιά τήν Ἁγία Τριάδα συνέζευξε καί τήν τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν. Εἶναι ἀδύνατον νά σωθεῖ ὁ βαπτισθείς ἄν δέν ἔχει καί τά δύο αὐτά. Διά τοῦτο καί ὁ Δαβίδ ἔλεγε: «Πρός πάσας τάς ἐντολάς σου κατωρθούμην· πᾶσαν ὁδόν ἄδικον ἐμίσησα» διότι ἐναντίον κάθε ἄδικης ὀδοῦ μᾶς ἔχει μιά ἀντίστοιχη θεϊκή ἐντολή. Ἄν παραλειφθῆ ἡ τήρηση κάποιας ἀπό τίς ἐντολές τότε ἀντεισάγεται ἡ ἀντικείμενη σ’ αὐτήν ὁδός τῆς κακίας. Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε καί τήν δύναμη, ὥστε νά εἶναι κατορθωτή ἡ τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν μέ τό νά μᾶς πεῖ: «Ἰδού δέδωκα ὑμῖν τήν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων, καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ». Αὐτήν τήν δύναμη καί ἐξουσία, ἀφοῦ ἔλαβε καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἔλεγε: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστοῦ»· καί πάλιν «οἱ δέ τοῦ Χριστοῦ τήν σάρκαν ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις»· καί πάλιν «οἱ δέ τοῦ Χριστοῦ τήν σάρκα ἐσταύρωσαν σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» καί πάλιν«ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται, κᾳγώ τῷ κόσμῳ». Ὅλες δέ οἱ ἐντολές, ἄν καί εἶναι πολλές, ἀνακεφαλαιώνονται σ’ ἕνα λόγο, στό νά «ἀγαπήσεις τόν Κύριο καί Θεό σου ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν». Ἐκεῖνος, ἑπομένως, πού ἀγωνίζεται, ἄν τηρεῖ αὐτό τό λόγο, κατορθώνει ὅλες μαζί τίς ἐντολές.
5)Ὁ Χριστός ζητάει ὅλη τή ζωή μας.
Γιαυτό μᾶς εἶπε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι». Δέν εἶναι κάτι διαφορετικό ὁ Χριστός καί ἡ ζωή μας. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ζωή μας.Δέν ὑπάρχουν ὧρες τοῦ Χριστοῦ καί ὧρες τοῦ διαβόλου. Αὐτός πού μετανόησε ἀληθινά δέν ἔχει ὧρες πού ὀφείλει νά κάνει τό καλό καί ὧρες πού πρέπει νά ἀσωτεύει, οὔτε ἔχει καιρό εὐσεβείας καί καιρό παρανομίας.
Ὁ Χριστός μᾶς ζητάει ὅλο τό χρόνο μας, ὅλη τή ζωή μας. Ζητάει καί τήν ἐργασία μας καί τή βόλτα μας καί τήν ὥρα τῆς ἀνάπαυσής μας.Γιατί ὅλα πρέπει νά δοθοῦν στό Χριστό καί ὅλα νά εἶναι γεγονότα μέ πνευματική σημασία. Ὅλα νά εἶναι γιά Ἐκεῖνον…Γεγονότα πού θά μᾶς ἑνώνουν μαζί Του.
Μία βόλτα εἶναι ἄραγε πνευματικό γεγονός;
Εἶναι…
Ὅλα εἶναι πνευματικά.
Ὅλα ἔχουν πνευματική σημασία.
Ὅλα ἤ μᾶς πλησιάζουν ἤ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τό Χριστό.
Ὅλα ἤ μᾶς προσθέτουν Θεία Χάρη ἤ μᾶς ἀφαιροῦν.
Ὅλα ἤ ἐνεργοποιοῦν τήν Βαπτισματική Θεία Χάρη ἤ τήν ἀπενεργοποιοῦν.
Ὅλα ἤ μᾶς ὑψώνουν ἤ μᾶς κατεβάζουν.
Ὅλα ἤ μᾶς ὁδηγοῦν στόν Χριστό Μας ἤ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τό Χριστό Μας.
Τίποτε δέν εἶναι οὐδέτερο.
Τίποτε δέν εἶναι χωρίς σημασία.
Τίποτε δέν εἶναι ἀδιάφορο.
Ὅλα εἴτε μᾶς οἰκοδομοῦν πνευματικά, εἴτε μᾶς γκρεμίζουν. Ὁ ἄνθρωπος κάθε στιγμή εἶναι ἤ Χριστολάτρης ἤ Χριστομάχος.
Ὁ Κύριος μᾶς τό εἶπε καθαρά: «Ὁ μή ὤν μετ’ Ἐμοῦ κατ’ Ἐμοῦ ἐστίν».
Καί πάλι μᾶς εἶπε: «Ὁ μή συνάγων μετ’ Ἐμοῦ σκορπίζει».
Ὅποιος δέν συγκεντρώνει μαζί Μου, σκορπίζει.
Ὅποιος δέν χτίζει μαζί μου, γκρεμίζει, ὅποιος δέν  θησαυρίζει μαζί Μου σπαταλάει, ὅποιος δέν δημιουργεῖ μαζί Μου, καταστρέφει.
«Κάθε ἄνθρωπος…εἶναι ἢ Χριστόφιλος ἢ Χριστομάχος», μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς (ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία του στὸ Α´ Ἰω. δ´ 3).
Ἄν στή βόλτα σου δέν εἶσαι μαζί μέ τόν Χριστό, τότε εἶσαι ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ.
-Θά πεῖς ἴσως: «Μά δέν κάνουμε κάτι κακό».
-Καί ὅμως κάνουμε. Παραβαίνουμε τήν Α΄ Ἐντολή.
Κάνουμε κάτι πού δέν ἔχει σχέση μέ τό ἀληθινό κάλλος καί τόν «κάλλει Ὡραῖο» Κύριο, ὁ Ὁποῖος μᾶς ζητάει τά πάντα:
Ὅλο τό Χρόνο μας,
ὅλη τή σκέψη Μας,
ὅλη τήν ἐνεργητικότητά μας,
ὅλη τήν ἀγάπη μας,
ὅλη τήν βούλησή μας,
ὅλα τά θελήματά μας,
ὅλη τήν ψυχή μας,
ὅλο τό σῶμα μας,
ὅλην τήν ψυχοσωματική ὑπόστασή μας.
Τά ζητάει ὅλα, γιά νά τά κάνει ὅλα ἕνα μ’ Αὐτόν τόν Ἴδιο καί ἔτσι νά τά σώσει.
-Πῶς μᾶς τά ζητάει; Μήπως ὑπερβάλλουμε;
-Καθόλου.
Μᾶς τά ζητάει ἀκριβῶς μέσῳ τῆς Α΄ Ἐντολῆς: «Ἀγαπήσεις Κύριον τό Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου». 
Ζητάει καί κάθε τι πού κάνουμε. Θέλει ὅλα νά ξεκινοῦν ἀπό Αὐτόν καί νά καταλήγουν σ’ Αὐτόν.
Ἡ ἀφορμή γιά κάθε τι νά εἶναι Αὐτός.
Ἐπίσης τό τέλος, ὁ σκοπός γιά κάθε τί νά εἶναι πάλι ὁ Χριστός Μας.
Ξεκάθαρα μᾶς τό εἶπε: «Ἐγώ εἶμαι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος».
Ὅ,τι δέν ἔχει ἀρχή Ἐμένα, δέν ἔχει ὕπαρξη.
Εἶναι μή ὄν, εἶναι ἀνυπόστατο, εἶναι κακό (τό κακό πράγματι εἶναι ἀνυπόστατο).
Μόνο ὅ,τι ἀρχίζει ἐξ αἰτίας τοῦ Χριστοῦ Μας καί σκοπεύει στόν Χριστό Μας,
στήν εὐαρέστησή Του, εἶναι εὐλογημένο, εἶναι ἀληθινά ὡραῖο καί ἔχει πραγματική ὀντότητα.
Μόνο ὅ,τι ἔχει Χριστό,
μόνο ὅ,τι ἔχει τή Θεία Χάρη,
μόνο ὅτι ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπό τό Χριστό καί διά τοῦ Χριστοῦ καί ἔχει προσφερθεῖ πάλι ἀγαπητικά στό Χριστό,
μόνο αὐτό ὐπάρχει στήν πραγματικότητα καί στήν αἰωνιότητα.
Διότι μόνο ὁ  Χριστός εἶναι ὁ Ὤν (ὁ ἀληθινά ‘Υπάρχων).
Μόνο  ὅ,τι εἶναι δικό Του, ὑπάρχει ἀληθινά καί εἶναι ἀληθινά καλό.
Μόνο ὅ,τι συνδέεται μαζί Του ἀποκτᾶ ἀληθινό κάλλος.
Κάθε πρόσωπο,
πρᾶγμα,
τέχνη,
πράξη,
σκέψη,
πολιτισμός,
«δημιουργία», χωρίς Χριστό, εἶναι κακή,
ἀνυπόστατη,
χωρίς κάλλος,
χωρίς ὀντότητα,
χωρίς Πνεῦμα.
Ἑπομένως κάθε γεγονός,
κάθε σκέψη,
κάθε φαντασία,
κάθε κίνηση,
κάθε πράξη μας
ἔχει πνευματικές διαστάσεις,
ἔχει πνευματική ἐπίδραση,
ἔχει ἄμεση σχέση μέ τήν πνευματική μας ζωή.
Ἐπηρεάζει τόν πνευματικό μας ἀγῶνα, ἐπιδρᾶ στήν προσπάθειά μας γιά τήν «ἐν Χριστῷ»  σωτηρία μας εἴτε θετικά, εἴτε ἀρνητικά.
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι σέ κοινωνία μέ τόν ἄκτιστο Τριαδικό Θεό, τότε ζεῖ καί σώζεται.
Ὅταν διακόπτεται, λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀγαπητική κοινωνία μέ τόν ἐν Τριάδι Θεό, τότε ὁ ἄνθρωπος βαδίζει τό δρόμο τῆς ἀπωλείας.
Κάθε τί πού λειτουργεῖ ὡς ἐμπόδιο στήν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό εἶναι βλαβερό, εἶναι σκάνδαλο καί πρέπει νά ἀπομακρύνεται ἀπό τήν ζωή τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου.
Ἁπλούστερα καί πιό συγκεκριμένα θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι κάθε τί πού ἐμποδίζει τήν προσευχή,
τήν ἐν Χριστῷ ἄσκηση,
τήν ταπείνωση,
τήν κάθαρση ἀπό τά πάθη- τά ψυχικά καί τά σωματικά-
εἶναι σκάνδαλο
καί πρέπει νά ἀπομακρύνεται ἀπό τή ζωή τοῦ ἀγωνιστοῦ ὀρθόδοξου Χριστιανοῦ.
Ὁ Χριστιανός δέν μπορεῖ νά εἶναι ἄλλοτε δοῦλος τοῦ Θεοῦ καί ἄλλοτε δοῦλος τοῦ διαβόλου, ἀλλά πάντοτε εἶναι ὁ ἴδιος.
Ἐκεῖνος πού κάνει τήν ἁμαρτία, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας· καί ἐκεῖνος πού εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας δέν μπορεῖν νά ὑπηρετεῖ ταυτόχρονα καί τό Θεό, ὅπως μᾶς τό ἀποκάλυψε ὁ Ἴδιος: «οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» Καί ὁ Ἀπόστολος: «Τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός βελίαρ; τίς δέ συγκατάθεσις Ναῷ Θεοῦ μετά εἰδώλων;» Γιαυτό καί μᾶς προτρέπει τόἍγιο Πνεῦμα: «καθαρίσωμεν ἑαυτούς ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, καί τότε ἐπιτελοῦμεν ἁγιωσύνην ἐν ἀγάπῃ Χριστοῦ», δηλ. κάθε καλό ἔργο. Διότι ἐκεῖνος, πού ἀπέφυγε τά περισσότερα ἀπό τά ἁμαρτήματα, ὅμως κυριεύεται ἔστω καί ἀπό ἕνα, ἔστω καί ἀπό τό πιό ἐλάχιστο καί τυχαῖο, δέν εἶναι ἐλεύθερος· διότι «ᾧ τις ἥττηται, τούτῳ καί δεδούλωται». Εἶναι ἀδύνατον νά νικήσει κανείς τά μεγάλα πάθη, ἄν πρῶτα δέν κυριαρχήσει στά μικρά.
Ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὅλη δοσμένη στό Χριστό. Οἱ μικρές ὑποχωρήσεις εἶναι αἰτίες ἀποξένωσης ἀπό τό Χριστό καί ἀπενεργοποίησης τῆς Βαπτισματικῆς Θείας Χάρης
Ἡ προτροπή τοῦ Κυρίου: Μείνατε ἐν Ἐμοί ,ἀντηχεῖ συνεχῶς στή καρδιά αὐτῶν πού θέλουν νά εἶναι Χριστόφιλοι- Χριστολάτρες καί ὄχι Χριστομάχοι.
6)Ὅ,τι δίνουμε στό Χριστό ἀξιοποιεῖται στό μέγιστο βαθμό.Ὁ,τιδήποτε προσφέρει ὁ ἄνθρωπος στό Θεό (ἀπό ὅσα τοῦ χάρισε Ἐκεῖνος, π.χ. τάλαντα, χαρίσματα, γνώσεις, χρόνο, δύναμη, ἀγάπη) δέν τό χάνει, ἀλλά τό κερδίζει 30 ἤ 60 ἤ 100 φορές παραπάνω. Δέν ἔχουμε τίποτε παρά μόνο ἐκεῖνα πού δίνουμε στό Χριστό.
Ἐπίλογος
Ὁ κόσμος σήμερα περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά ξέρει τί σημαίνει ἄνεση, καλοπέραση ἀλλά καί τί σημαίνει ἐσωτερικό κενό, ἀνασφάλεια ,ἀβεβαιότης, ἄγχος, μοναξιά. Ἡ ἁμαρτία ὁδηγεῖ στό θάνατο ψυχικό καί σωματικό. Ἡ ἁμαρτία δέν δίνει χαρά. Καί πῶς νά δώσει; ἀφοῦ ἡ χαρά εἶναι καρπός τοῦἉγίου Πνεύματος. «Δέν πρόλαβες καρδιά μου νά χαρεῖς», ὁμολογεῖ ἕνας τραγικός σύγχρονος ποιητής πού αὐτοκτόνησε(Λαπαθιώτης).
Δέν κατάλαβε ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ὅτι μέσα ἀπό τά ὄχι τοῦ Θεοῦ βγαίνει σ’ ἕνα ξέφωτο ἀληθινῆς κατάφασης καί ζωῆς.
Τό μέλλον διαγράφεται ἀβέβαιο καί ἀμφίβολο, ἄν δέν πιστεύουμε στό Χριστό. Ἡ ζωή μας περνάει πολύ γρήγορα. Ἐπιτέλους ἄς μήν χρονοτριβοῦμε. Ἄς μήν μᾶς τρώει τό τί θά πεῖ ὁ κόσμος, τό ἄν θά μᾶς εἰρωνευτεῖ ἤ θά μᾶς ἀπορριψει. Ὁ Κύριος μᾶς τό εἶπε ξεκάθαρα: «Ὅλοι θά σᾶς μισήσουν». «Καί ἔσεσθε μισούμενοι ὑπό πάντων» . Ἀλλά οὐσιαστικά τίποτε δέν θά πάθουμε «Καί θρίξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μή ἀπόλλυται».Ἄς ἀπορρίψουμε μιά γιά πάντα τό νοῦ τοῦ κόσμου διότι «ἡμεῖς οἱ πιστοί νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» Δέν ζοῦμε πιά ἐμεῖς ἀλλά ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός
Οἱ σημερινοί ἄνθρωποι θέλουν νά τά συμβιβάσουν ὅλα. Δέν τολμοῦν νά ἀρνηθοῦν τήν ἀλήθεια ἀλλά καί οὔτε ἔχουν διάθεση νά τήν δοῦν κατάματα Δέν εἶναι ἕτοιμοι νά τήν ὑπερασπιστοῦν μέχρι τέλους ὅ,τι καί ἄν τούς κοστίσει.
Ὅπως ἔλεγε ὁ Καμύ: «Εἴμαστε ἄνθρωποι τοῦ περίπου». Περίπου ἐπιστήμονες, περίπου χριστιανοί, περίπου ἱεραπόστολοι, περίπου γονεῖς, περίπου συγγραφεῖς, περίπου ἱεραπόστολοι. Ἀλλά τό περίπου, τό μισό , τό χλιαρό εἶναι κόλαση.
Ἀντίθετα ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν καί μᾶς θέλει τελείως δικούς Του καί ὄχι περίπου δικούς Του. «Τά πάντα εἶμαι ἐγώ γιά σένα καί ἐσύ τά πάντα γιά μένα. Τί περισσότερο θέλεις;» λέει ὁ Κύριος μέ τό στόμα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.
Ὁ χριστιανός καλεῖται νά ζήσει μέσα στόν κόσμο ὄχι γιά νά συμβιβαστεῖ μαζί του ἀλλά γιά νά τόν ἀλλάξει, νά τόν μεταποιήσει. Ὁ χριστιανός ἀνατέμνει τήν κοινωνική ζωή καί χτυπᾶ τίς σάπιες δομές ξεκινώντας ἀπό τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό.
Ἐπιτέλους ἄς τό καταλάβουμε: Ὁ ἄνθρωπος, μακρυά ἀπό τό Θεό, ὑποφέρει πολύ χειρότερα πράγματα καί τελικά δέν ἀπολαμβάνει τίποτα.
Ὁ Θεός νά δώσει γιά ὅλους μας ἕνα ἀποφασιστικό ξεκίνημα γιά ἕνα ὁλοκληρωτικό δόσιμο. Στό χέρι μας εἶναι ἀρκεῖ νά τό θελήσουμε πραγματικά.
Συμπερασματικά:
Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ είναι ΑΠΟΛΥΤΗ.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΟΘΟΥΜΕ 100%. 
ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΙΧΑΖΟΜΑΣΤΕ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΛΙΓΟ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. ΔΕΝ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΜΕ… ΜΕΤΡΟ!
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ, ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΙΑ (ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ) ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΑΡΞΗ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ Α΄ ΕΝΤΟΛΗ.

Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.

 ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Α΄. Πρίν τήν ἐξομολόγηση

1) Προσευχήσου
2) Ἐπίσκεψαι-ἐξέτασε σεαυτόν
3) Ἐξομολογήσου νοερά στόν Κύριο
Μερικές ἡμέρες πρίν τήν ἐξομολόγησή του, ὁ πιστός θά πρέπει νά προετοιμαστεῖ κατάλληλα γιά νά προσέλθει στό μεγάλο καί φιλανθρωπότατο αὐτό μυστήριο. Καλό εἶναι νά βρεῖ ἕναν ἥσυχο τόπο, εἴτε στό ὕπαιθρο (ἄν αὐτό εἶναι δυνατό), εἴτε καί μέσα στό δωμάτιό του. Ἐκεῖ μέ ἄνεση χρόνου ἄς συγκεντρωθεῖ στόν ἑαυτό του καί ἄς τόν δεῖ μέ εἰλικρίνεια, «κατάματα», χωρίς προσπάθεια δικαιολόγησής του. Μέ λίγα λόγια ἄς «ἐπισκεφθεῖ ἑαυτόν» πραγματοποιώντας μία αὐτοεξέταση-αὐτοκριτική «ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης».
Ἀρχίζοντας τήν αὐτοεπίσκεψή του ὁ πιστός, τό πρῶτο πού θά πρέπει νά κάνει εἶναι νά ἡσυχάσει ἀποθέτωντας κάθε ἄλλο λογισμό καί βιωτική μέριμνα. Ἄς διαβάσει ἕνα κομμάτι ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί μετά ἄς προσευχηθεῖ.
Ἄς ζητήσει μέ κατάνυξη ἀπό τόν Θεό νά τοῦ ἀποκαλύψει τά ἁμαρτήματα πού ἔκανε, ἀπό τήν ἀρχή τῆς ζωῆς του ὥς τώρα καί τά ὁποῖα δέν ἔχει ἐξομολογηθεῖ. Ἄς Τόν εὐχαριστήσει διότι τοῦ δίνει ἀκόμη χρόνο μετανοίας.
Ἄς Τόν παρακαλέσει ἐπίσης γιά τόν Πνευματικό του Πατέρα ζητώντας Του νά τόν φωτίσει, ὥστε στή διάρκεια τῆς ἐξομολόγησης νά τοῦ ἀποκαλύψει αὐτά πού Ἐκεῖνος θέλει νά Τόν διδάξει.
Μία τέτοια προσευχή πού μπορεῖ ὁ πιστός νά χρησιμοποιήσει ξεκινώντας τήν αὐτοεπίσκεψή του παραθέτουμε στή συνέχεια:

1. Προσευχή πρίν τήν αὐτοεξέταση

«Σέ εὐλογῶ Πολυέλεε καί Πολυεύσπλαχνε Κύριε, Ὕψιστε Θεέ καί Κύριε τοῦ ἐλέους, Παντοδύναμε καί Παντοκράτορ. Σέ ὑμνῶ καί Σέ δόξάζω τόν Ποιμένα τόν Καλόν τόν αἵροντα τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, τόν ἐλθόντα εἰς τόν κόσμον τοῦτον «ἁμαρτωλούς σῶσαι ὧν πρῶτος εἰμί ἐγώ».

Σέ μεγαλύνω καί Σέ εὐγνωμονῶ, διότι ἠξίωσάς με τυχεῖν τῆς ἀπείρου Σου εὐσπλαχνίας καί συγκαταβάσεως ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἀθλίας καί ρυπαρῆς ζωῆς μου μέχρι τώρα.

Σέ δοξάζω, Σέ ὑμνῶ, καί Σέ εὐχαριστῶ διότι δέν μέ ἄφησες νά χαθῶ μαζί μέ τά ἄνομα ἔργα μου καί τίς πολλές ἁμαρτίες μου.

Ἐξαιρέτως Σέ εὐχαριστῶ πού μέ ἀξιώνεις αὐτήν τήν ἡμέραν καί ὥραν νά σταθῶ ἐνώπιόν Σου ἀλλά καί ἐνώπιος ἐνωπίῳ. Σέ εὐχαριστῶ διά τήν παροῦσαν ὥρα τῆς ἐπισκέψεώς Σου ἀλλά καί τῆς δικῆς μου «αὐτοεπίσκεψης».

Ἐλέησε Κύριε τήν ἀθλίαν ψυχήν μου καί φώτισε ταύτην.

Δός μοι καιρόν μετανοίας, ἐπιμήκυνον τήν παροῦσαν ζωήν, ἐάν εἶναι θέλημά Σου, ὥστε νά δυνηθῶ ἐξαλεῖψαι τά πολλά μου ἐγκλήματα.

Ἥμαρτον Κύριε εἰς Σέ. Ἥμαρτον ἐπίσης εἰς τούς ἀδελφούς μου. Ἥμαρτον καί εἰς τόν ἑαυτόν μου, εἰς τό σῶμα μου καί τήν ψυχή μου.

Πλήν εἰς Σέ καταφεύγω καί εἰς Σέ ἐλπίζω. Γνωρίζω ὅτι χωρίς Ἐσένα Κύριε κανένα ἔλεος, καμμία χαρά, καμμία ζωή, καμμία εὐτυχία δέν ὑπάρχει.

Ἐσύ Κύριε εἶσαι ὁ Παντοκράτωρ Δημιουργός καί Κυβερνήτης, ἡ Πηγή, ὁ Διαχειριστής καί ὁ Μεταδότης τῆς Θείας Χάριτος. Ἐσύ Κύριε εἶσαι ὁ Δοτήρ παντός ἀγαθοῦ, ὁ Ἐλεών καί Τρέφων τά σύμπαντα, ὁ Λυτρωτής παντός ἀνθρώπου, ὁ Σωτήρ πάσης κτίσεως.

Σέ παρακαλῶ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ μου δεῖξε μου, ἀπόκάλυψέ μου τά πολλά μου λάθη μου, τίς ἀνομίες μου, τίς ἁμαρτίες μου, τά πάθη, τίς παραλείψεις καί τίς ἐλλείψεις μου. Γνωρίζω Κύριε ὅτι ὅλα τά σφάλματα, τά ἔχω κάνει, εἴτε στήν πράξη, εἴτε στή σκέψη μου.

Φώτισε τό σκοτάδι μου. Κάνε νά δῶ τίς ἁμαρτίες μου καί νά μετανοήσω εἰλικρινά γι’ αὐτές.

Φανέρωσέ μου αὐτές στό μέτρο καί στό βάθος πού Ἐσύ γνωρίζεις ὅτι θά εἶναι γιά τό καλό μου. Μήν μέ ἀφήσεις νά ἀπελπιστῶ ἀπό τό μέγεθός τους.

«Καθάρισον Κύριε τόν ρύπον τῆς ψυχῆς μου καί σῶσον με ὡς φιλάνθρωπος». Μή μέ ἐγκαταλείπης καί μή μέ ἀπορρίψεις ὡς νόθο παιδί σου, ἄν καί αὐτό μοῦ πρέπει.

Ἐλέησε Κύριε τόν ἄσωτο υἱό σου, ἐμέ τόν ἁμαρτήσαντα ὑπέρ πάντα ἄνθρωπον. Ἁμάρτησα Κύριε μέ λόγια καί ἔργα, μέ σκέψεις καί ἐπιθυμίες. Ἁμάρτησα Κύριε μέ ὅλες τίς δυνάμεις τῆς ψυχῆς μου. Ὅλος ἔγινα μία πληγή. Ψυχή καί σῶμα εἶναι γεμᾶτα ἀπό κάθε μολυσμό ἐξ αἰτίας τῆς ραθυμίας, τῆς λήθης καί τῆς ἀγνοίας μου.

Ὅλος εἶμαι πλήρης φιλαυτίας καί ἐγωισμοῦ, ὑπερηφάνειας καί κενοδοξίας, ἀσπλαχνίας καί ἀσέβειας, φιλαργυρίας καί φιληδονίας, ἀνοησίας καί ἀκοσμίας, ψεύδους καί ἀπελπισίας, δειλίας καί ἀλογίας, ἀναίδειας καί ἀναισθησίας, ἀκηδίας καί ἀδιαφορίας, φθόνου καί φόνου, γαστριμαργίας καί λαιμαργίας, κατάκρισης καί καταλαλιᾶς, ἀστοργίας καί ἀφιλίας, ραθυμίας καί τεμπελιᾶς, σαρκικότητας καί ἀκολασίας, ἀστοργίας καί γελοιότητας, ἀπραξίας καί πνευματικῆς τυφλότητας, πονηρίας καί βλασφημίας, ὅρκου καί ἐπιορκίας, φιλοσωματίας καί ἀνθρωπαρέσκειας.

Παρ’ ὅλα αὐτά δέν ἀπελπίζομαι τελείως Κύριε. Καί τοῦτο διότι γνωρίζω ὅτι τό πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μου δέν ξεπερνάει ποτέ τήν ἄβυσσο τῆς εὐσπλαχνίας Σου καί τῆς συγχωρητικότητάς Σου. Αὐτό μοῦ δίνει θάρρος, αὐτό μέ κάνει νά Σέ πλησιάσω.

Εἰς Σέ λοιπόν καταφεύγω, στό ἄπειρο ἔλεός Σου ἐλπίζω. Βοήθησέ με Κύριε, ὥστε νά ἔχω μετάνοια ἀληθινή.

Δός μου «μετάνοια ὁλόκληρον καί καρδίαν ἐπίπονον εἰς ἀναζήτησίν σου». Μέ τήν Χάριν Σου ἐνίσχυσόν με ὥστε νά μήν ἐπαναλάβω καμμία ἁμαρτία μου. Καλλίτερον νά ἀποθάνω παρά νά ἁμαρτήσω πάλιν.

Ἐγώ εἶμαι Κύριε τό πρόβατο τό ἀπολωλός. Γιά μένα ἐξῆλθες.. ἐμέ ἀναζητεῖς. Ἰδού Κύριε Πάτερ Πολυέλεε μέ ηὗρες. Ἰδού ἐνώπιόν Σου εἰμί. «Ἥμαρτον Πάτερ εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν Σου. Ποιήσόν με ὡς Σύ θέλεις καί γινώσκεις».

Στήν ἄπειρον ἀγάπην Σου ἐμπιστεύομαι καί καταφεύγω.

Ἆρον με εἰς τούς Θείους Σου ὥμους ὡς ὁ ποιμήν ὁ καλός. Ἆρον ἐμέ τό τραυματισμένο καί ἀπολωλός πρόβατόν Σου. Εἰσάγαγέ με πάλιν εἰς τήν Θείαν Σου ποίμνην, ἀσφάλισόν με εἰς τήν Θείαν Σου μάνδραν.

Ἀξίωσόν με τῆς συγχωρήσεως καί ἀφέσεως τῶν πολλῶν ἀμαρτιῶν μου διά τῆς ἐξομολογήσεως εἰς τόν Πνευματικόν μου Πατέρα.

Φώτισον καί αὐτόν ὥστε νά μοῦ ὑποδείξει τά ἁρμόζοντα καί συμφέροντα γιά τήν θεραπείαν τῆς πολυτραυματισμένης μου ψυχῆς. Βοήθησόν με ἵνα ἐξομολογηθῶ ἐνώπιόν του μέ τήν πρέπουσαν εὐλάβειαν, συντριβήν, ταπείνωσιν καί μετάνοια. Φώτισέ με ὥστε νά δεχθῶ τούς λόγους του ὡς ἀπό Σέ καί βοήθησόν με ὥστε νά τούς ἐφαρμόσω εἰς τό ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς μου.

Δέξαι με πάλιν Πανάγιε Πάτερ καί Κύριε τοῦ παντός, στήν Ἁγίαν Σου Ἐκκλησία, διά πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Σου Μητρός, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Πάντων τῶν Ἁγίων Σου,ὥστε καί ἐγώ «σύν πᾶσιν τοῖς ἁγίοις» νά Σέ ὑμνῶ καί νά Σέ εὐλογῶ καί νά Σέ δοξάζω, Τόν Πατέρα καί τόν Υἱόν καί τό Πανάγιον Πνεῦμα νῦν τε καί εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν!».

συνεχίζεται…

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτηςhttp://HristosPanagia3.blogspot.com

“Τα Λείψανα των αγίων ανθρώπων είναι άφωνες σάλπιγγες που ευαγγελίζονται το θέλημα του Θεού“.

Aγ. Σεραφείμ  του  Σάρωφ

…Ρώτησα τον πατέρα Σεραφείμ για μερικά θέματα πού με απασχολούσαν μεταξύ των οποίων ήταν και η αφθαρσία των τιμίων Λειψάνων…Πολλά μου είπε ο πατήρ Σεραφείμ, αλλά εγώ αναφέρω εδώ μόνο την ουσία. Είπε ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Χριστιανικό κοιμητήριο,  οπού να μην υπήρχαν Άγια Λείψανα. Είπε ότι όχι μόνο τα λείψανα των μοναχών, αλλά καί των λαϊκών μπορούν να είναι άφθαρτα.

Ότι την αφθαρσία έχει το σώμα εξαιτίας της χάρης του Αγίου Πνεύματος που συγκατοικεί με το πνεύμα του ανθρώπου στην ψυχή και το σώμα μας. Ότι μόνο εκείνα τα μέρη του σώματος παραμένουν άφθαρτα, όπου κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα, ενώ τα άλλα όπου βασίλευε το σκότος της αμαρτίας, εκείνα αποσυντίθενται κατά τον αψευδή λόγο του Θεού «γη ει καί εις γήν απελεύση» (Γεν. 3, 19).

Ότι υπάρχουν περιπτώσεις που η φθορά δεν αγγίζει καθόλου το σώμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι το σώμα αυτό είναι ενός αγίου άνθρωπου. Μπορεί ο άνθρωπος αυτός, μ’ αυτό τον τρόπο, να έχει τιμωρηθεί από τον Θεό για τίς αμαρτίες του καί όταν η Εκκλησία προσευχηθεί για την άφεση των αμαρτιών του αμέσως το σώμα του αποσυντίθεται, γιατί δεν έχει την δόξα της αφθαρσίας την οποία έχουν μόνο οι πραγματικοί Άγιοι του Θεού.

Ότι η αναγνώριση των τιμίων Λειψάνων δεν είναι μια γραφειοκρατική διαδικασία, όπως λένε αυτοί που δεν γνωρίζουν τους δρόμους του Θεού, αλλά ευαρεστούν τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι Χριστιανοί, αλλά αντιχριστιανοί. Τα φανερώνει Κύριος ο Θεός, όχι για να αποδείξει την ορθότητα της Πίστης μας και όχι επειδή είμαστε άξιοι.

Η αποκάλυψη και η αναγνώριση των τιμίων Λειψάνων είναι έργο της Θείας Πρόνοιας, η οποία κάνει τους ανθρώπους που ευαρεστούν τον Θεό, να είναι όργανα με τα οποία Αυτός οδηγεί άλλους στη σωτηρία.

Και μόνο ο Θεός αποφασίζει πότε καί πόσα άγια Λείψανα να φανερώσει. Ότι τα Λείψανα των αγίων ανθρώπων είναι άφωνες σάλπιγγες καί βροντές που ευαγγελίζονται το θέλημα του Θεού, οι οποίες μας καλούν στη μετάνοια. Τότε, όταν η ασέβεια διαφθείρει τα περισσότερα μέλη της Αγίας Εκκλησίας, ο Θεός αναδεικνύει τα Λείψανα των Αγίων σαν τους Προφήτες στην παλιά εποχή, τους οποίους έστελνε να πουν στο λαό Του το θέλημα Του, που τους καλούσε στη μετάνοια. Άλλα εκείνη την εποχή οι άνθρωποι ήταν πιο απλοί καί πίστευαν, ότι και ένας ζωντανός άνθρωπος μπορεί να είναι Άγιος και να εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα, γι’ αυτό και μπορούσε ο Θεός να στέλνει ζωντανούς Προφήτες και κήρυκες της μετάνοιας. Όμως στους έσχατους καιρούς η πίστη και η ευλάβεια χάνονται, ενώ στη θέση τους μπαίνουν η ασέβεια, η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος και η πλήρης απουσία της πίστης στον Θεό, τον Χριστό και την δυνατότητα της πραγματικής κοινωνίας των ανθρώπων με το Άγιο Πνεύμα.

Γι’ αυτό, αν και υπάρχουν σήμερα μεταξύ μας άνθρωποι Θεοφόροι, δια μέσου των οποίων θα μπορούσε να ενεργήσει ο Θεός, όμως οι άλλοι δεν τους πιστεύουν καί λένε ότι βρίσκονται σε πλάνη. Ή στην περίπτωση που παραδεχτούν ότι σ’ αυτούς τους ανθρώπους πραγματικά ενεργεί το Άγιο Πνεύμα, μπορούν να πουν και το εξής: «Τώρα σ’ αυτούς τους ανθρώπους ενεργεί το Άγιο Πνεύμα, αλλά μετά μπορούν αυτοί οι Προφήτες του Θεού καί να αμαρτήσουν. Τότε τι κήρυκες του θελήματος του Θεού καί των λόγων Του είναι αυτοί;» Γι’ αυτό θα έχουν αμφιβολίες καί δεν θα πιστέψουν στον εμπνευσμένο από τον Θεό λόγο τους. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο καί φανερώνει ο Κύριος στην εποχή μας τα άγια Λείψανα. Καί μακάριοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που βοηθούν στην αναγνώριση των τιμίων Λειψάνων και αξιώνονται, μ’ αυτό τον τρόπο, να είναι όργανα της Θείας Πρόνοιας…. (Αφήγημα  του  Νικολάου  Μοτοβίλωφ,μαθητού  του  Αγίου).

http://agathan.wordpress.com/2012/02/21/%CE%BF-%CE%B1%CE%B3-%CF%83%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%B9%CE%BC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B1%CF%81%CF%89%CF%86-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B5/

Οι αρχαίοι Έλληνες, παρόλου που ήταν ειδωλολάτρες, είχαν περισσότερο σεβασμό από εσάς κ.Κουστένη που τους επικαλείστε. Διότι τιμούσαν τον “Άγνωστο Θεό”, τον οποίο μετά καί γνώρισαν, ασπάσθηκαν κι έκτοτε λατρεύουν κι αγαπούν. Απόδειξις;

Γίναμε Ορθόδοξη Χριστιανική χώρα και χαρίσαμε Φως Χριστού και στον υπόλοιπο κόσμο!

Εσείς, αν και γνωρίζετε την ύπαρξη του Θεού ( και μάλιστα πολύ καλά, αφού εμπορεύεσθε πρόσωπα και πράγματα που Τον αφορούν ), παρόλα ταύτα δεν Τον τιμάτε με τον τρόπο που αναφέρεσθε σ’ Αυτόν! Με τον τρόπο δε που απευθύνεσθε σ’ αυτούς που Τον αγαπούν, καθώς και μ’ αυτά που κάνετε, δεν τιμάτε ούτε τους Λειτουργούς Του, ούτε κι εμάς τους πιστούς Του! Ενοχλείτε τόσους ανθρώπους και πειράζετε τον ίδιο τον Θεό, αλλά εσείς που είστε ένας, δε σηκώσατε τις ειρηνικές εκκλήσεις μας για σεβασμό, αν όχι στον Θεό που μπορεί να μην πιστεύετε, στον συνάνθρωπο και στα δικά του πιστεύω. Κατά τ’ άλλα, αναφέρεστε στη Δημοκρατία! Δεν το αποδεικνύετε στην πράξη όμως.

Όσο για την Ευρώπη, πού ταιριάζει στο θέμα της πίστεως και την επικαλείστε; Μέχρι τώρα ξέραμε ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι ότι η υπακοή στις εντολές του Θεού χαρίζουν στον άνθρωπο όλα τα αγαθά, πνευματικά, ακόμη και υλικά ( «πρώτον ζητείτε την Βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού και πάντα ταύτα προστεθήσεται υμίν» ), μα πάνω απ’ όλα χαρίζει σωτηρία ψυχής.

Εσείς βέβαια, απ’  ό,τι φαίνεται, βάζετε πάνω από τις εντολές του Θεού, ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, τις οποίες απ’ όσο φαίνεται υπηρετείτε δουλικά και στο έπακρον!

Παρεμπιπτόντως, ο Μάρκος ο Ευγενικός είναι Άγιος κι όχι σκέτο Μάρκος Ευγενικός και μάλιστα σπουδαίος και τρανός, γιατί μόνος του πάλεψε με τους αντίχριστους της εποχής του και με τα δαιμόνια που πολεμούσαν τον Χριστό και τους πιστούς Του. Εσείς με ποιου τό μέρος είστε; ( ρητορική ερώτηση, την απαντήσατε ήδη με τα γραφόμενά σας και τα πεπραγμένα σας ). Κατά τ’ άλλα… δε βλασφημείτε.

Όσο για τη σάτυρα, θέλετε να γίνεται σάτυρα δημοσίως επί χρόνια εις βάρος του πατέρα σας ή του παιδιού σας, να κερδίζουν πολλοί χρήματα από τον εμπαιγμό του προσώπου τους και να διακωμωδείται η παρουσία τους απ’ τόν οποιονδήποτε; Εσείς γιατί το κάνετε αυτό στον Επουράνιο Πατέρα μας, του οποίου τύπος είναι ο Ιερέας που τελεί τα Μυστήριά Του και ταυτόχρονα είναι και παιδί Του, καθώς κι όλοι αυτοί που επί χρόνια πλασάρουν στην αγορά τέτοια προϊόντα;

Σας ευχαριστούμε που μας κάνετε τη χάρη να πουλάτε Χριστούς και Παναγίες κλπ. τα Χριστούγεννα, αλλά το κάνετε για τα χρήματα. Δε συνάδει στη μία γιορτή να εμπαίζετε τα Θεία και στην άλλη να τα ευλογείτε, όπως μέσα σ’ έναν οχετό δε σώζεται κάποιος απο την ανυπόφορη δυσωδία, ακόμα κι αν φορέσει το ακριβότερο άρωμα!

Τέλος, δεν κατάλαβα πού πηγαίνει ο χαρακτηρισμός Τρισκατάρατοι! Στα Άγια Πρόσωπα; στους Ιερείς; ή στους πιστούς Ορθόδοξους Χριστιανούς;

Εμείς πάντως, σας ευχόμαστε καλή φώτιση, γιατί ο Θεός του μίσους και της τιμωρίας που εσείς χαρακτηρίσατε, μας έδωσε εντολή να αγαπάμε τους εχθρούς μας, να ευεργετούμε αυτούς που μας μισούν, να ευχόμαστε και να ευλογούμε αυτούς που μας καταρώνται!

Κι οποιαδήποτε αντίδραση δέχεσθε, δεν είναι ένδειξη μίσους, αλλά αγάπης προς τον Θεό στον οποίο οφείλουμε τιμή και προσκύνηση κάθε στιγμή, πολλῳ δε μαλλον όταν βλασφημείται, καθώς κι αγάπης προς τον πλησίον, ευχόμενοι να μετανοήσει για την αμαρτωλή ζωή και συμπεριφορά του.

“Ο Θεός θέλει πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν”

Σας ευχόμαστε λοιπόν, να γίνει το ίδιο και με εσάς!

ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

 

Π. Σάββας 2009-03-11_Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ_ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 

Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.

Προτεινόμενα:

• Τό Γ΄ Ἀντίφωνο τῆς Θείας Λειτουργίας καί ὁ Χριστός ὡς Αληθινή χαρά_mp3
• Ἠ Παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ καί ἡ σημασία τῶν θλίψεων_mp3
• Τό Τριώδιο καί ἡ παραβολή τοῦ Τελώνη καί τοῦ Φαρισαίου_(mp3)
• Ὁμιλία εἰς τήν παραβολήν τοῦ Ἀσώτου καί περί μετανοίας_mp3
• «Οἱ δρόμοι τῆς μετάνοιας»

11 – 25

Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν Κεφ. ΚΓ΄ 1 – 31 & 33 & 44 – 56

1 – 18

19 – 31 & 33 & 44 – 47

48 – 56

Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

 Σ’ όλα υπάρχει ένα τέλος, έκτος από το έλεος του Θεού. Αυτό αποδεικνύεται και από την Ιστορία του λαού του Ισραήλ.

Π. Σάββας 2012-02-16_ΤΟ Γ΄ ΑΝΤΙΦΩΝΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΩΣ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΑΡΑ

Όπως το καλό έργο που γίνεται χωρίς ορθή πίστη, είναι τελείως νεκρό και δεν έχει καμιά ενέργεια, έτσι και πίστη μόνη χωρίς ενάρετα έργα, δε μας απαλλάσσει από το αιώνιο πυρ· γιατί ο Κύριος είπε: «Όποιος με αγαπά, θα τηρήσει τις εντολές μου». Αν λοιπόν αγαπούμε τον Κύριο και πιστεύομε σε Αυτόν, ας εργαζόμαστε τις εντολές Του για να επιτύχομε την αιώνια ζωή. Αν όμως παραβλέπομε την τήρηση των προσταγμάτων Του, στα οποία πειθαρχεί όλη η κτίση, πώς θα καλέσομε τους εαυτούς μας πιστούς, που έχομε τιμηθεί παραπάνω απ’ όλη τη κτίση, και μόνο εμείς απ’ όλα τα κτίσματα δείχνομε τους εαυτούς μας ανυπάκουους στα προστάγματα του Δημιουργού και αχάριστους προς τον Ευεργέτη;

Όταν τηρούμε τις εντολές του Χριστού, δεν προσφέρομε τίποτε σ’ Εκείνον, γιατί δεν έχει από τίποτε ανάγκη και είναι δωρεοδότης όλων των αγαθών. αλλά τους εαυτούς μας ευεργετούμε με το να προξενούμε σ’ εμάς την αιώνια ζωή και την απόλαυση των ανέκφραστων αγαθών.

Όποιος μας αντιτάσσεται στο να κατορθώσομε τις εντολές του Θεού, είτε πατέρας είναι, είτε μητέρα, είτε οποιοσδήποτε, ας είναι σε μας βδελυκτός και μισητός, για να μην ακούσομε ότι «όποιος αγαπά τον πατέρα του ή τη μητέρα ή κάποιον άλλο περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός Μου».

Ας ζώσομε σφικτά τους εαυτούς μας για να εργασθούμε τις εντολές του Κυρίου, για να μη δεθούμε σφικτά με αλυσίδες πονηρών επιθυμιών και ψυχοφθόρων ηδονών που δύσκολα λύνονται, και να μη βγει εναντίον μας η απόφαση για την άκαρπη συκιά, που έλεγε: «Κόψε την από τη ρίζα, για να μην πιάνει άδικα τον τόπο». Επειδή καθένα που δεν κάνει καρπό καλό, τον κόβουν και τον ρίχνουν στή φωτιά.

Εκείνος που νικιέται από επιθυμίες και ηδονές και περνά τη ζωή του μέσα στον κόσμο, θα πέσει σύντομα μέσα στα δίχτυα της αμαρτίας. Και η αμαρτία όταν γίνει μια φορά, είναι φωτιά σε ξερά χόρτα, πέτρα που κυλάει στην κατηφοριά, χαράδρα που πλαταίνει τις ρεματιές· και με κάθε τρόπο ετοιμάζει την απώλεια του αμαρτωλού.

Πηγή:http://filokaliakainipsis.blogspot.com

http://serafeimtousarof.blogspot.com/2012/02/blog-post_6626.html

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Εἰσαγωγικά

Ἡ ἀναγκαιότητα τοῦ Μυστηρίου
Εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐξομολόγηση;
Πολλοί λένε ὅτι ἐγώ τά λέω στήν προσευχή μου, στίς εἰκόνες…
Ὁ Θεός ὅμως δέν εἶπε νά κάνουμε ἔτσι. Ἔδωσε ἐξουσία στούς Ἀποστόλους καί στούς διαδόχους τους τούς Ἀρχιερεῖς καί τούς Ἱερεῖς-Πνευματικούς νά συγχωροῦν τίς ἁμαρτίες τῶν μετανοούντων ἐνῶ δέν ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στίς εἰκόνες. Μετά τήν Ἀνάσταση φύσησε ὁ Κύριος στό πρόσωπο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων δίνοντάς τους τό Ἅγιο Πνεῦμα καί εἶπε: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται»¹.
«Ὅποιος δέν προστρέξει στό σωτήριο (μυστήριο) τῆς μετάνοιας» διδάσκει ὁ Στάρετς Σάββας « θά ἀκούσει αὐτή τή φοβερή ἀπόφαση τοῦ Κυρίου: «Ἐάν μή μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε» ( Λουκ.13,3)  Ἀλλά καί ὅσοι προστρέχουν στό μυστήριο τῆς μετάνοιας δέν καθαρίζονται ὅλοι, ἐπειδή ὅλοι δέν προσέχουν ἐκείνους τούς ὅρους πού εἶναι ἀπαραίτητοι γιά τήν ἀληθινή μετάνοια.
Ἀρχή τῆς μετάνοιας εἶναι ἡ συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καί ἡ συντριβή γι’ αὐτές.  «Ὅταν ἀποστραφείς στενάξῃς, τότε σωθήσῃ» (Ἡσ. 30,15) ².

«Μετανοεῖτε», εἶπε ὁ Κύριος.
Μετανοεῖτε συνεχῶς, ἐξακολουθητικά… ἀλλάζετε, διορθώνεσθε, προοδεύετε στήν ὁμοίωσή σας μ΄ Ἐμένα, πορεύεσθε πρός τή Βασιλεία Μου…
«Μετανοεῖτε»…
Ὄχι μετανοεῖστε μία φορά μόνο, ὄχι μία ὥρα, ὄχι μία ἡμέρα, ὄχι ἕνα μῆνα, ὄχι ἕνα χρόνο, ἀλλά συνεχῶς.
«Μετανοεῖτε»…
Ὄχι μόνο ἐξομολογηθεῖτε, ὄχι μόνο διηγηθεῖτε τά λάθη σας, ὄχι μόνο ἀπαριθμεῖστε ψυχρά τίς πτώσεις σας, ὄχι μόνο καταθέστε τήν ἁμαρτωλότητά σας, ἀλλά…
Πονέστε καρδιακά, κλάψτε, ἀλλάξτε νοῦ, μεταβληθεῖτε, μεταποιηθεῖτε, ἀποφασεῖστε καλλίτερα νά πεθάνετε παρά νά ξανααμαρτήσετε…
«Πολλοί ἐξομολογοῦνται ἀλλά λίγοι μετανοοῦν», ἔλεγε κάποιος.
Ἐξομολογούμαστε ἐνδεχομένως τακτικά, συχνά…

• Πόσο ὅμως μετανοοῦμε;
• Ποσό «ὁλόκληρωμένη» εἶναι ἡ μετάνοιά μας;
• Πόσο ἀνάλογη στό μέγεθος τῆς ἁμαρτωλότητάς μας;
• Πόσο «ἐπίπονη» εἶναι ἡ ἀναζήτηση τῆς καρδιᾶς μας γιά τόν Κύριο;
• Πόσο συντριμμένη καί τεταπεινωμένη καρδιά διαθέτουμε;
• Πόσο ἀλλάζουμε μετά ἀπό κάθε ἐξομολόγηση;
• Πόσο διορθωνόμαστε;

«Ἀρκετοί πιστοί ἀνταποκρίνονται θετικά στήν πρόσκληση τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ γιά μετάνοια, ἐξομολογοῦνται εἰλικρινά καί μέ αἰσθήματα πραγματικῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριο ἐναποθέτουν ὅλα τά ἁμαρτήματά τους ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ. Παρουσιάζονται σ’ αὐτόν ὡς μιά «ἐπιστολή… γινωσκομένη καί ἀναγινωσκομένη» (Β΄ Κορ. 3, 2). ῎Εχουν τήν ὀρθή πεποίθηση καί βαθιά πίστη πώς ὅσα ποῦν θά συγχωρηθοῦν, θά σβησθοῦν, θά ἐξαφανισθοῦν, ὡσάν νά μήν συνέβησαν ποτέ στή ζωή τους….. Γι’ αὐτό μέσα στό Ἐξομολογητήριο ὁμολογοῦν μέ ταπείνωση καί συντριβή τήν ἐνοχή τους καί ἐξομολογοῦνται πλήρως καί τελείως ὅλα τά σφάλματά τους. Τοιουτοτρόπως λαμβάνουν τήν ἄφεση ὅλων τῶν μετά τό Ἅγιο Βάπτισμα ἁμαρτιῶν τους καί ἐπανέρχονται στήν κατάσταση τῆς Χάριτος πλησίον τοῦ Θεοῦ εἰρηνικοί καί ἀναπαυμένοι. Ὑπάρχουν ὅμως καί κάποιοι πού δέν ἐξομολογοῦνται σωστά…
Τό μικρό αὐτό πόνημα σκοπό ἔχει μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς πρεσβεῖες ὅλων τῶν Ἁγίων καί τῆς Θεοτόκου νά ἀποτελέσει μία ἐλάχιστη συμβολή:
α) στήν καλή προετοιμασία τῶν εὐσεβῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν πού προσέρχονται στό Ἱερώτατο Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως ,
β) στήν σωστή ἐξομολόγηση ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ των Πατρός καί
γ) στήν σωστή μετά τήν ἐξομολόγηση πνευματική των πορεία καί σχέση μετά τοῦ Πνευματικοῦ των Πατρός .
Χωρίζεται σέ τρία μέρη:
Στό Α΄ μέρος παρουσιάζεται ἡ προετοιμασία γιά τήν ἐξομολόγηση, ἡ προσευχή πρίν τήν αὐτοεξέταση καθώς καί ἕνα λιτό ἐνδεικτικό βοήθημα γιά τήν αὐτοεπίσκεψη τοῦ μετανοοῦντος πιστοῦ. Κλείνει μέ μία πρότυπη νοερά ἐξομολόγηση.
Στό Β΄ μέρος παρουσιάζονται θέματα πού σχετίζονται μέ τήν ἐξομολόγηση στόν Πνευματικό Πατέρα. Πῶς γίνεται μία σωστή ἐξομολόγηση, ποιά θά πρέπει νά εἶναι ἡ σχέση πνευματικοῦ παιδιοῦ καί Πνευματικοῦ Πατρός, καθώς καί ποιοί κίνδυνοι, πειρασμοί καί παρεκτροπές μπορεῖ νά ὑπάρξουν στήν ὅλη πρακτική τοῦ Πανιερωτάτου Μυστηρίου τῆς Μετανοίας-Ἱερᾶς Ἐξομολόγησης.
Στό Γ΄ μέρος παρουσιάζεται τό τί πρέπει νά κάνει ὁ πιστός μετά τήν ἐξομολόγηση ὥστε διά τῆς Θείας Χάριτος νά ὁλοκληρωθεῖ ἡ πνευματική του θεραπεία.

συνεχίζεται…

Μπορεῖτε να δεῖτε τό πλῆρες κείμενο, ἐδῶ:

Τό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως

Και πατέρα σας μην ονομάσετε κανέναν στη γη,γιατί ένας είναι ο Πατέρας σας ο ουράνιος (Μτ. 23, 9)•

Έτσι μίλησε ο Κύριος για τον Πατέρα εκείνον, Τον οποίον υπάκουσαν οι άνθρωποι και Τον ακολούθησαν. Έτσι μίλησε ο Κύριος για τον Πατέρα από τον Οποίο και Αυτός γεννήθηκε και από τον Οποίο πηγάζει το Άγιο Πνεύμα. Σε αντίθεση μ’ Αυτόν τον Πατέρα υπάρχει και ο πατέρας του σκότους, της κακίας και σ’ αυτόν προσήλθαν όλοι οι εχθροί του Χριστού, όλοι εχθροί του φωτός, όλοι οι εχθροί της αγάπης.
Ο πατέρας του σκότους, της κακίας και του μίσους είναι ο διάβολος. Σ’ αυτόν προσήλθαν και οι αρχηγοί του λαού του Ισραήλ κάποτε, παρ’ όλο που αυτοί δεν το ήξεραν, ούτε το δέχονταν. Το είδε όμως ο Παντεπόπτης Χριστός και τους είπε:

Αν ο Θεός ήταν πραγματικά πατέρας σας, θα με αγαπούσατε, επειδή εγώ από το Θεό εξήλθα κι ήλθα σε σας. Εγώ δεν ήλθα από μόνος μου, εκείνος με έστειλε (Ίω. 8, 42). Ο πατέρας που έχετε εσείς είναι ο διάβολος και όσα επιθυμεί ο πατέρας σας, αυτά θέλετε να κάνετε (Ίω. 8, 44).

Δεν δέχτηκαν αυτά τα λόγια και ξεσηκώθηκαν εναντίον του Χριστού και τον σκότωσαν. Τυφλωμένοι αυτοί, τυφλωμένος και ο Ιούδας από το σατανά δεν είδαν το Θεό στο πρόσωπο του Χριστού και γι’ αυτό τον καταδίκασαν και τον σκότωσαν.

Αυτοί υπήρξαν οι μεγαλύτεροι εχθροί του Χριστού, μεγαλύτεροι και από τον ειδωλολάτρη Πιλάτο. Πάνω στο θυμό τους πρόφεραν και το φοβερό λόγο: Το αίμα Του πάνω σε μας και τα παιδιά μας. Έτσι το αθώο αίμα Του έγινε το μαστίγιο που τους διώκει αιώνια από τη μία χώρα στην άλλη.

Αιώνες μετά, εκείνοι που σταύρωσαν το Μεσσία, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, μετέτρεψαν την Ευρώπη σε τόπο που πολεμά ενάντια στο Θεό. Η Ευρώπη σήμερα είναι ο τόπος, όπου ο παλαιός Ισραήλ και ο σατανάς πολεμούν εναντίον του Ουράνιου Πατέρα. Η Ευρώπη αυτό δεν το ξέρει. Γι’ αυτό το λόγο η μοίρα των λαών της είναι σκοτεινή και γεμάτη απελπισία. Η Ευρώπη πρώτα από όλα δεν γνωρίζει ποιος είναι φίλος της και ποιος είναι εχθρός της. Δεν γνωρίζει ποιόν να ονομάσει πατέρα της και ποιόν να ονομάσει γιο της. Δεν ξέρει τίποτε, ξέρει μόνο εκείνο, που ο παλαιός Ισραήλ της δίνει ως γνώση. Δεν πιστεύει σε τίποτε εκτός από εκείνο, που την διατάζει να πιστεύει ο παλαιός Ισραήλ. Οι πιο μορφωμένοι γιοι της είναι άθεοι με τη συνταγή του παλαιού Ισραήλ. Οι μεγαλύτεροι επιστήμονες της διδάσκουν πως η φύση είναι ο πιο σημαντικός Θεός και πως δεν υπάρχει άλλος Θεός έκτος από τη φύση. Και αυτό η Ευρώπη το δέχεται.

Οι πολιτικοί της σαν υπνωτισμένοι μιλούν για την ισότητα της κάθε πίστης και της απιστίας. Έτσι στην Ευρώπη η θρησκεία του παλαιού Ισραήλ θέλει να κατέχει την ίδια θέση με τον Χριστιανισμό. Ο στόχος του παλαιού Ισραήλ είναι να πιέσει τόσο τον Χριστιανισμό, ώστε αυτός να οπισθοχωρήσει και οι χριστιανοί να γίνουν άθεοι. Όλα τα σύγχρονα σλόγκαν της Ευρώπης τα έχει γράψει ο παλαιός Ισραήλ, εκείνος που σταύρωσε τον Χριστό. Ο παλαιός Ισραήλ έγραψε τα συνθήματα για τη δημοκρατία, το σοσιαλισμό, τις απεργίες, τον αθεϊσμό, την ανοχή σε κάθε πίστη, την επανάσταση σε κάθε τι, τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Όλα αυτά είναι εμπνεύσεις του παλαιού Ισραήλ, δηλαδή του πατέρα του παλαιού Ισραήλ, του διαβόλου. Και όλα αυτά τα κάνει με στόχο να υποτιμήσει το Χριστό, να τον αναιρέσει και στο θρόνο του να βάλει το δικό του Μεσσία, πού χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, είναι αυτός ο σατανάς.

Αδερφοί μου, δεν είναι παράξενο ότι ο παλαιός Ισραήλ πράττει κάθε τι εναντίον του Θεού, του Πατέρα του Ιησού Χριστού, αφού και ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε πως ο πατέρας του παλαιού Ισραήλ είναι ο διάβολος. Παράξενο είναι ότι οι Ευρωπαίοι, οι βαπτισμένοι και ευλογημένοι με το Χρίσμα, παρέδωσαν εντελώς τον εαυτό τους στον παλαιό Ισραήλ. Παράξενο είναι πώς δέχονται αυτόν τον αγώνα εναντίον του Χριστού, δέχονται τα ψέματα για αλήθεια, δέχονται τα συνθήματά του. Αυτό πράγματι είναι άξιο απορίας στα χρόνια μας και τίποτε άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι μικρότερης σημασίας ή ασήμαντα. Το πιο σημαντικό από όλα είναι πως η χριστιανική Ευρώπη έγινε δούλος του παλαιού Ισραήλ, απομακρύνθηκε από τον Πατέρα του φωτός, οι επιθυμίες της, οι σκέψεις της και τα έργα της δεν είναι ευλογημένα από τον Θεό, αφού δέχτηκε τον διάβολο για πατέρα της.

Αδερφοί μου, πρέπει αυτά να τα σκεφτείτε και να επιστρέψετε στο δικό σας δρόμο. Να διορθώσετε τις σκέψεις σας τις επιθυμίες και τα έργα σας, για να μη βρεθείτε γιοι του σατανά. Ο Θεός ας σας βοηθά. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2012/02/blog-post_4402.html

Τη Δευτέρα που μας πέρασε (13.2.12), κατά την επίσκεψή μου στο υποκατάστημά σας στην περιοχή λιμανιού Θεσσαλονίκης έπεσε στην αντίληψη μου ότι ανάμεσα στα εποχιακά προϊόντα σας, στις καρναβαλικές στολές, βρίσκεται και μία στολή ορθοδόξου «ιερέως» (ή αρχιμανδρίτη) καθώς και μία ακόμα συσκευασία με καλυμμαύκι, περούκα και μούσια «παππά». Θεωρώ το γεγονός ότι προσφέρετε τέτοια προϊόντα απαράδεκτο.

Αποτελεί βλασφημία κατά του Τριαδικού Θεού, να προορίζεται για το καρναβάλι ο Τίμιος Σταυρός πάνω στο οποίο θυσιάστηκε για χάρη μας το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το πετραχήλι που καθιστά έγκυρα τα Μυστήρια της Εκκλησίας, και το ράσο που έχει αγιαστεί με τους αγώνες και το αίμα των αγίων μας. Και μόνο η αναφορά στον ιερέα μέσα σε πλαίσια χλευασμού, σάτιρας και ανηθικότητας μεταβαίνει στον ίδιο τον Ιησού Χριστό εις τόπον και τύπον του οποίου βρίσκεται ο ορθόδοξος ιερέας γεγονός επιεικώς βλάσφημο. Δεν αρκεί δηλαδή που Τον εμπαίξαμε, Τον φτύσαμε, Τον φραγγελώσαμε κατά την ιστορική παρουσία Του, πρέπει κάθε χρόνο να Τον γελοιοποιούμε;;;; Την περίοδο μάλιστα του Τριωδίου που μας καλεί σε μετάνοια και επιστροφή στις πατρικές αγκάλες Του, εμείς του απαντάμε με ανηθικότητα και άσεμνες πράξεις που κατά πάσα πιθανότητα θα ενεργήσει ή θα γίνει αποδέκτης αυτός που θα χρησιμοποιήσει τη «στολή» του ιερέα!!!

Όλο αυτό το κλίμα ήταν γενικότερα διάχυτο στα προϊόντα σας, πολλά από τα οποία θα χρησιμοποιηθούν από ανήλικα παιδιά. Πολύ μεθοδευμένα παίρνουν το μήνυμα της αναισχυντίας , της ανηθικότητας και της κραιπάλης που κατά κόρον «ευλογεί» το ειδωλολατρικό καρναβάλι που προωθείτε! Όπως απάντησαν τα πρόσωπα στα οποία διαμαρτυρήθηκα, αυτοί είναι οι νόμοι του εμπορίου, της προσφοράς και της ζήτησης, και ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Αληθεύει το γεγονός. Ωστόσο κανείς (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν αναλογίζεται την ευθύνη για τα προϊόντα που προωθεί, τα οποία εσκεμμένα διαφθείρουν. Καθόλου τυχαίο ότι τέτοιες στολές θα δουν και θα επιθυμήσουν παιδιά.. ο καθένας μας έχει συμβάλει σ’ αυτό το καθεστώς: εμείς με το να καταναλώνουμε τέτοια προϊόντα, εσείς με το να βγάζετε κέρδος από αυτά αδιάκριτα. Σαφώς αυτό ανήκει στην προαίρεση του καθενός. Δεν μπορείτε όμως να βγάζετε χρήματα βλασφημώντας. Και δεν έχετε το δικαίωμα να πουλάτε την πίστη μου. Καταντά ιεροσυλία!

Είναι νομικά κατοχυρωμένη η προστασία της ελεύθερης άσκησης της θρησκευτικότητας στα πλαίσια των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Καταγγέλλω λοιπόν το γεγονός, ότι επιτρέπετε να εμπαίζονται ιερά σύμβολα της πίστης και λατρείας της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, γεγονός που αποδεικνύεται με την απλή απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως. Ως εκ τούτου αισθάνομαι προσωπικά, ως ενεργό μέλος του Σώματος του Χριστού, προσβεβλημένη.. Απαιτώ λοιπόν:

*Να αποσύρετε όλα τα προϊόντα σας που υβρίζουν την Ορθόδοξη Πίστη και Ζωή τώρα αλλά και για τα επόμενα χρόνια και

*Να ζητήσετε δημόσια συγγνώμη από το Σώμα της Εκκλησίας.

Παρακαλώ να ανταποκριθείτε άμεσα για να λυθεί απλά και ειρηνικά το ζήτημα. Και αν δε σας ενδιαφέρει αυτό, να είστε τουλάχιστον νομικά και τυπικά καλυμμένοι.

 Αναστασία Χ.

Υ.Γ.: Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη φιλότιμη ανταπόκρισή σας!

Από την φλογερή αγάπη του προς τον Θεό τρεφόταν και η αγάπη του προς την πατρίδα. Ως αληθινός δε πατριώτης αγαπούσε και θαύμαζε και τον ελληνικό στρατό, όπως φαίνεται σε επιστολή του από τον Γράμμο: «Πρέπει να καμαρώνουμε τον γενναίο στρατό μας, διότι από αυτόν εξαρτάται η ζωή του έθνους μας και γενικά της φυλής μας».

Πονούσε, όμως, αφάνταστα, διότι ο πόλεμος ήταν εμφύλιος. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι Έλληνες πολεμούν εναντίον της πατρίδος. Γράφει (12-10-48) από την Αγία Κυριακή Καστοριάς: «Τέτοια στενοχώρια δεν είχα ξαναδοκιμάσει. Την ώρα που έλαβα την επιστολή σου, εάν με κάρφωνε κάποιος με μαχαίρι, αίμα δεν θα έβγαζα… Δεν σου λέγω τίποτε, παρά μόνον προσευχή για την Ελλάδα μας,,. Εδώ εμείς βλέπομε πάρα πολλά φοβερά εγκλήματα και πάρα πολλά αδικήματα εναντίον της πατρίδος μας και βουρκώνουν τα μάτια μας κάθε τόσο. Αλλά δόξα τω Θεώ, που δεν θα εγκαταλείψη την Ελλάδα, γιατί είναι αδικία αυτό που γίνεται… Εδώ έχομε άγριες μάχες με τους αντάρτες. Αλλά, τί αντάρτες; Με ολόκληρη Αλβανία και Σερβία έχομε να παλέψουμε και πίσω κρύβεται ολόκληρη η Ρωσία. Αμάν, βρε αδελφές! Προσευχή!.. Πέστε τίποτε στον Ιησού και σεις…».

Άλλοτε έγραφε από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα (17-6-48): «Χθες το βράδυ, επάνω στο ηλιοβασίλεμα, εδίδετο η μεγαλύτερη μάχη κατά των αναρχικών, οι οποίοι σκοπό έχουν να βγάλουν μέσα από την καρδιά μας ότι χριστιανικό αίσθημα έχομε κλείσει. Δεν φαντάζεσαι πόσο ευχαριστημένος είμαι, που η Θεία Πρόνοια με έφερε εδώ στα αγαπητά σύνορα της πατρίδος μας, για να υπερασπισθώ την πίστη του Χριστού και την ελευθερία. Μου φούντωσε η καρδιά και ήθελα να φωνάξω: “Ναι! Γι’ αυτό δεν θα πεθάνει η Ελλάς διότι πιστεύει εις τον Ιησού! Ήθελα να φωνάξω δυνατά: Γνωρίστε όλοι τον Χριστόν! Η Ελλάδα, για να ζήση, έχει ανάγκη από πατριώτες χριστιανούς!,,».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2012/02/blog-post_19.html

 π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΙΒ’

Ένας Άγιος επικεφαλής των υπερασπιστών της Θεσσαλονίκης.

Στα τέλη του 6ου αι. πολυάριθμοι Άβαροι έχουν περικυκλώσει τη Θεσσαλονίκη και για έξι ολόκληρες μέρες προσπαθούν με όλα τα μέσα να την καταλάβουν. Οι ολιγάριθμοι υπερασπιστές της (πριν από λίγο καιρό είχε πέσει χολέρα στην πόλη και την είχε αποδεκατίσει) καταφεύγουν στον ακαταμάχητο προστάτη τους, τον άγιο Δημήτριο. Τον παρακαλούν με ολόθερμες προσευχές, να πρεσβεύσει στο Χριστό να λυτρώσει την πόλη από τους εχθρούς. Ο Θεός πραγματικά εισακούει τις προσευχές τους και όλες οι επιθέσεις των Αβάρων αποτυγχάνουν. Τελικά, φτάνει η εβδόμη ημέρα της πολιορκίας, η Κυριακή.

Οι εχθροί σκέφτονται να κάνουν την τελική επίθεση, την επομένη μέρα, με όλη τη δύναμη του στρατού τους. Ξαφνικά όμως, τις απογευματινές ώρες κυριεύονται από πανικό και εγκαταλείπουν με τρομαγμένες κραυγές το στρατόπεδό τους, λησμονώντας μάλιστα μερικοί και τα όπλα τους. Κατέφυγαν στα γύρω βουνά και έτσι η νύχτα εκείνη της Κυριακής πέρασε ήσυχα για τους πολιορκημένους.

Το άλλο πρωί οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης είδαν αρκετούς από τους εχθρούς, έξω από τις πύλες, να έχουν αποσχιστεί από τον κύριο όγκο των επιδρομέων και να θέλουν να μπουν στην πόλη, όχι όμως πια σαν εχθροί. Ύστερα από αρκετές ώρες –επειδή είχαν το φόβο μήπως έπεφταν σε παγίδα- οι στρατιώτες τους άνοιξαν τις πύλες και τους ρωτούσαν με περιέργεια για το λόγο, που τους έκαμε να υποχωρήσουν.

Τότε αυτοί τους εξιστόρησαν ο,τι γνώριζαν και είδαν: «Ο αρχηγός μας, ξέροντας ότι είσαστε λίγοι εξαιτίας της χολέρας, μας έστειλε εναντίον σας, λέγοντάς μας ότι θα παίρναμε την πόλη μέσα σε μία μέρα. Εμείς όμως βλέπαμε στα τείχη στράτευμα πολυάριθμο και απελπιστήκαμε πως δεν θα νικούσαμε. Νομίσαμε λοιπόν ότι όλο αυτό το στρατό τον είχατε κρυμμένο μέσα στην πόλη και τον παρατάξατε ολόκληρο στα τείχη χθες, λίγη ώρα πριν μας δείτε να φεύγουμε πανικόβλητοι». Ύστερα από αυτά κατάλαβαν οι κάτοικοι της πόλης ότι αγγελική στρατιά τους είχε βοηθήσει στις δύσκολες εκείνες ώρες. Σε ερώτησή τους, τέλος, ποιός ήταν ο αρχηγός των υπερασπιστών αυτών της Θεσσαλονίκης, οι Άβαροι είπαν: ‘Ένας άνδρας ξανθοκόκκινος και ωραίος, καθισμένος πάνω σε λευκό άλογο, φορώντας άσπρη χλαμύδα». Οι πολιορκημένοι ευχαρίστησαν τότε το Θεό, που έστειλε τον άγιο Δημήτριο να υπερασπιστεί την πόλη του.

Ένας Άγιος βοηθά τα θύματα του πολέμου.

Κατέκτησαν κάποτε οι Πέρσες τη Συρία και προξένησαν πολλά δεινά. Όσοι από τους κατοίκους κατάφεραν να ξεφύγουν την καταστροφή, κατευθύνθηκαν στην Αλεξάνδρεια, όπου πατριάρχευε ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων (+619).

Ο γεμάτος από αγάπη και ακούραστος τροφέας Ιωάννης χορηγούσε κάθε μέρα σ’ όλους αυτούς με πολλή ευχαρίστηση τα αναγκαία, χωρίς να κοιτάζει το πλήθος των φτωχών, αλλά Εκείνον που ανοίγει τα χέρια Του και μεταδίνει κάθε καλό σ’ όλα τα όντα. Όταν, ακόμα, ο Ρασμιοζάν, ο αρχιστράτηγος του βασιλιά των Περσών Χοσρόη, κυρίεψε τους Αγίους τόπους των Ιεροσολύμων και προξένησε φοβερές καταστροφές, ο Άγιος Ιωάννης θρήνησε βέβαια την υποδούλωση, όπως παλαιότερα ο Ιερεμίας, αλλά η συμπάθειά του δεν σταμάτησε μόνο ως εδώ. Έστειλε τον ευσεβή Κτήσιππο, με αρκετά χρήματα, τρόφιμα και ρουχισμό για να ανακουφίσει όσους είχαν ξεφύγει την αιχμαλωσία και να εξαγοράσει αιχμαλώτους. Βλέποντας οι άρχοντες των Περσών όλη αυτή την αγαθοεργία του Αγίου Ιωάννου κι έχοντας μεγάλη επιθυμία να τον δουν (γιατί ακόμα και ο εχθρός ξέρει να σέβεται την αρετή του ανθρώπου), προσπάθησαν να δώσουν χρήματα στον ηγεμόνα Δίωνα για να τους το επιτρέψει. Ωστόσο ο Άγιος Ιωάννης εξακολουθούσε τις αγαθοεργίες του. Έστειλε τους επισκόπους Θεόδωρο και Γρηγόριο, καθώς και τον ηγούμενο Αναστάσιο να εξαγοράσουν άλλους αιχμαλώτους προσφέροντας στους εχθρούς άφθονο χρυσάφι.

Ένας Άγιος αποκρούει τους Τούρκους.

Ηράκλειο Κρήτης, Πάσχα 1826 (Απριλίου 18). Τα πνεύματα των Τούρκων είναι ερεθισμένα, περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή την εξέγερση των χριστιανών. Βρίσκουν σαν καταλληλότερη ευκαιρία να τους σφάξουν τη νύχτα της Αναστάσεως, όταν οι περισσότεροι απ’ αυτούς θα είναι συγκεντρωμένοι για τη λειτουργία στον Άγιο Μηνά, με επικεφαλής το Μητροπολίτη Καλλίνικο. Πυκνά στίφη περικυκλώνουν την εκκλησία, αποκόπτοντας όλες τις εξόδους. Καθώς όμως πλησιάζουν στο ναό, η προέλασή τους σταματά απότομα: Ένας ηλικιωμένος αξιωματικός με άσπρα γένεια, καβάλα σε άλογο, με γυμνό σπαθί και απειλητικό ύφος, μοιάζοντας καταπληκτικά με τον αρχηγό τους Αγιάν Αγά, ρίχνεται καταπάνω τους με ορμή. Οι Τούρκοι τα χάνουν, διασκορπίζονται πανικόβλητοι για να διαπιστώσουν τελικά ότι ο Αγιάν Αγάς την ώρα που γινόταν η απόκρουση, κοιμόταν στο σπίτι του αμέριμνος! Όλοι τότε κατάλαβαν ότι ήταν ο Άγιος Μηνάς, που με τη θαυματουργική του αυτή επέμβαση έσωσε τους χριστιανούς από τα μαινόμενα πλήθη των κατακτητών. Από τότε, κάθε χρόνο την Τρίτη της Διακαινησίμου, τελείται ειδική ευχαριστήρια λειτουργία: Τιμή στον Άγιο Μηνά. Ας σημειωθεί τέλος ότι η οικογένεια του φανατικού Τούρκου Τσαλίκακι, που το σπίτι της βρισκόταν δίπλα στον Άγιο Μηνά, είδε με τα μάτια της, την ώρα του θαύματος, τον Άγιο, και από τότε κάθε χρόνο πρόσφερε στο ναό ένα ασκό γεμάτο εκλεκτό λάδι, τιμώντας έτσι «τον καλό της γείτονα», όπως αποκαλούσε τον Άγιο Μηνά.

Με την ευχή του ιερέα του χωριού διώχνουν τους Τούρκους.

Κάποτε, πριν από τον ξεριζωμό του 1922, εμφανίστηκαν πολλοί Τούρκοι (Τσέτες) στο χωριό Φάρασσα της Ανατ. Μ. Ασίας, στο οποίο ήταν ιερέας ο πατήρ Αρσένιος (Χατζεφεντής). Ο πρόεδρος του χωριού έτυχε να είναι άρρωστος στο κρεβάτι και να σπαρταράει σαν το ψάρι από δυνατό ρίγος. Όταν τον ειδοποίησαν, βρέθηκε σε δύσκολη θέση, γιατί έφερνε την ευθύνη του χωριού, και είπε σ’ αυτούς που ήταν γύρω του να τον πιάσουν, όπως ήταν, και να τον πάνε στον Χατζεφέντη. Έτσι και έκαμαν.

Ο Χατζεφεντής, όταν τον είδε σε αυτή την κατάσταση και έμαθε πως είχαν έρθει Τσέτες, ούτε και την φυλλάδα του πήρε να τον διαβάσει, αλλά, χωρίς να χασομερήσει, τον ευλόγησε, τον τύλιξε στο δεξί του χέρι και του είπε «πήγαινε παλληκάρι, στην ευχή του Χριστού και διώξε τους Τούρκους να μην μπουν στο χωριό μας».

Αμέσως έγινε καλά με την ευχή του, συγκέντρωσε τα παλληκάρια του χωριού και τους έδιωξε, χωρίς να έχουν ούτε έναν τραυματία.

«Ο Άγιος Χρυσόστομος δεν μας αφήνει να περάσουμε».

Σε μίαν άλλη περίπτωση πάλι, όταν έγινε η σφαγή των Αρμενίων από τους Τούρκους, είχαν έρθει στα Φάρασσα, γύρω στα τριακόσια άτομα, με σκοπό να λεηλατήσουν και να σφάξουν.

Ο Χατζεφεντής μάζεψε τότε τα γυναικόπαιδα και πήγε στην Παναγία, έξω από το χωριό, και έκανε προσευχή. Οι άγριοι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να μπουν στο χωριό, γιατί δεν τους άφησε ο Άγιος Χρυσόστομος. Παρουσιάστηκε ο Άγιος πάνω στη γέφυρα, που έπρεπε να περάσουν…

(Συνεχίζεται…)

 π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

email:p.ioil@freemail.gr

Ἀρχειοθετήθηκε ὡς:ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ]]> http://hristospanagia1.wordpress.com/2012/02/21/%e1%bc%80%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7-%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%ae%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1-%ce%b9%ce%b2/feed/ 0 helenzota http://hristospanagia1.wordpress.com/2012/02/21/%ce%bc%ce%af%ce%b1-%e1%bc%80%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b7-%ce%ad%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%85%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%cf%84/ http://hristospanagia1.wordpress.com/2012/02/21/%ce%bc%ce%af%ce%b1-%e1%bc%80%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b7-%ce%ad%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%85%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%cf%84/#comments Tue, 21 Feb 2012 14:43:38 +0000 helenzota http://hristospanagia1.wordpress.com/?p=26637 Συνέχεια →]]>

                                                           ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Προς τη διεύθυνση της εταιρείας jumbo

Κοινοποίηση στο συνήγορο του καταναλωτή

Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012

Με την παρούσα επιστολή εκφράζω την έντονη διαμαρτυρία μου απέναντι στην απαράδεκτη προσπάθεια που γίνεται από την εταιρεία σας να διακωμωδήσει και να προσβάλλει την ορθόδοξη χριστιανική πίστη και τα ιερά της σύμβολα.
Τα παραπάνω αφορούν τις αποκριάτικες στολές του ορθόδοξου ιερέως και αρχιμανδρίτη, οι οποίες βρίσκονται στα ράφια των καταστημάτων σας, το οποίο έπεσε στην αντίληψή μου ύστερα από πρόσφατη επίσκεψη μου σ’ ένα από αυτά.
Το όλο προϊόν (στολή, στάση μοντέλου, χειρονομία) αποτελεί βλασφημία και εμπαιγμό της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, των ιερέων της, καθώς και των ιερών συμβόλων της. Επιπλέον προσβάλλουν το θρησκευτικό μου συναίσθημα, για το οποίο είμαι συνταγματικώς κατοχυρωμένη.
Ο Κύριος είπε: “Ουαί υμίν γραμματείς καί Φαρισαίοι υποκριταί…” (Λουκ. ια΄ στίχ. 44).

Και είναι υποκριτές όλοι όσοι παράγουν και πουλούν αυτές τις «στολές» γιατί, όταν αρρωστήσει κάποιος δικός τους άνθρωπος ψάχνουν για έναν παπά ή αρχιμανδρίτη = (Γέροντας ) και τον παρακαλούν να προσευχηθεί για το πρόσωπο που θέλουν. ( Και αυτοί κάνουν, άκριτα με πολύ αγάπη, και συμπόνια, και αν πει κάποιος το αντίθετο, θα ειναι και ψεύτης ). Όταν όμως είναι καλά τότε εμπαίζουν κάθε ιερό και όσιο. Εάν δεν ξέρετε σας ενημερώνω πως ο ιερέας και ο αρχιμανδρίτης είναι εις τύπον και τόπον Χριστού, εν ολίγοις στη θέση του Χριστού.Εμπαίζετε τους ιερείς, τον Χριστό και την Παναγία Τριάδα ( Πατήρ, Υιό και Άγιο Πνεύμα ) που κατοικεί μέσα τους, και μέσα μας. Τό μόνο που προκαλείτε είναι την οργή του Θεού. Σας παρακαλώ αποσύρετε και καταστρέψτε αυτές τις « στολές».
Γιατί λέει ο Κύριος με το στόμα του αποστόλου Παύλου: Συνεργαζόμενοι δε με τον Θεόν εις το έργον αυτό της συμφιλιώσεως και της καταλλαγής των ανθρώπων, σας παρακαλούμεν να δείξετε με την διαγωγήν σας, ότι δεν εδέχθητε ματαίως και ανωφελώς την χάριν του Θεού.
Μην νομίσετε δε, ότι πάντοτε ο Θεός θα σας στέλλη τους αντιπροσώπους Του να σας παρακαλούν. Όχι. Διότι λέγει η Γραφή ΄ Εις καιρόν κατάλληλον, εις τον οποίον ο Θεός δεικνύει τα ελέη του και τας ευνοίας του, σε επήκουσα και εις ημέραν, που δίδεται η σωτηρία, σε εβοήθησα. Ιδού τώρα είναι καιρός κατάλληλος, ιδού τώρα είναι ημέρα σωτηρίας. ( Β΄ Κορ. στ΄ στοίχ. 1-2).
Με βάση τα παραπάνω απαιτώ την απόσυρση των συγκεκριμένων προϊόντων απ’ όλα τα καταστήματά σας και τη δημόσια συγγνώμη απέναντι στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία και στους Ορθόδοξους Έλληνες πολίτες.
Με την επιφύλαξη να χρησιμοποιήσω κάθε νόμιμο δικαίωμά μου εναντίον της εταιρείας σας.
Περιμένω την άμεση ανταπόκρισή σας.
Αναστασία Τ.

Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Ἡ προετοιμασία μας,

Ἡ ὁμολογία τῶν ἁμαρτιῶν μας,

Σημεῖα πού πρέπει νά προσέξουμε

Εἰσαγωγικά

 Μικράκι εἶναι, ὅμως… πολλὰ καταλαβαίνει!

Ἔλεγε ὁ σοφὸς Γέροντας Πορφύριος ὅτι οἱ γονεῖς πρέπει νὰ προσέχουν τὴ συμπεριφορά τους, ἀκόμη καὶ μπροστὰ στὰ νήπια καὶ δὲν πρέπει νὰ σκέπτονται καὶ νὰ λένε: “μικράκι εἶναι καὶ δὲν καταλαβαίνει”.
“Προσέξετε’, ἔλεγε, “ἕνα μικρὸ παιδάκι, ποὺ ἀρκουδίζει, πῶς κοιτάζει ἀπὸ πάνω μέχρι κάτω τὸν ὁποιοδήποτε νέο ἐπισκέπτη ποὺ θὰ μπεῖ στὸ σπίτι. Μέσα σὲ χρόνο 2-3 δευτερολέπτων τὸ μικρὸ αὐτὸ παιδάκι, ποὺ ἐσὺ δὲν ὑπολογίζεις, ἔχει μελετήσει τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου καὶ τὸν ἔχει ψυχολογήσει μέσα κι ἔξω.

Τὸ παιδί μας εἶναι γεμάτο ἀνασφάλειες καὶ φοβίες

- Τί κάνουμε μὲ τὸ παιδί μας, Γέροντα, ποὺ εἶναι γεμάτο ἀνασφάλεια καὶ φοβίες;
- Ἐσεῖς φέρετε ἐξ ὁλοκλήρου τὴν εὐθύνη γι’ αὐτό. Ἐκ κοιλίας μητρὸς τοῦ δημιουργήσατε, μὲ τὶς κακὲς μεταξύ σας σχέσεις, ὅλα αὐτὰ τὰ ψυχικὰ τραύματα, ποὺ θὰ κουβαλᾶ σ’ ὅλη του τὴ ζωή.

1 – 10

Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν Κεφ. ΚΒ΄ 39 – 42 & 45 – 71 & ΚΓ΄ 1

΄ΚΒ΄ 39 – 42 & 45 – 53

ΚΒ΄ 54 – 71 & ΚΓ΄ 1

Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π.

Δείχνουμε αγάπη στο συνάνθρωπο, όταν του δίνουμε κάτι που έχουμε εμείς και που εκείνος το έχει ανάγκη· “επείνασα καί εδώκατέ μοι φαγείν” (Ματθ. 25, 35).
“Εγώ έχω ένα ψωμί να φάω, εσύ δεν έχεις. Ανίσως καί σου δώσω κομμάτι και εσένα οπού δεν έχεις,ε,τότε φανερώ­νω πως σε αγαπώ. Αμή εγώ να φάω όλο το ψωμί και εσύ να πεινάς, τί φανερώνω; φανερώνω πως η αγάπη όπου έχω εις εσένα είναι ψεύτικη.’Εχω δυο ποτήρια κρασί να πιω, εσύ δεν έχεις.
Ανίσως και σου δώσω και εσένα, από αυτό να πιής,τό­τε φανερώνω πως σε αγαπώ,αμή ανίσως καί δεν σε δώσω εσένα,είναι κάλπικη η αγάπη.Αμή εγώ να έχω τα φορέματα μέσα εις το σεντούκι φυλαγμένα να τα τρώγη το σκουλήκι καί εσύ να περιπατής γυμνός, είναι κάλπικη η αγάπη.Εσύ είσαι λυπημένος,απέθανε η μητέρα σου, ο πατέρας σου ή το παιδί σου ή άρρωστος είσαι.Ανίσως καί έλθω να σε παρηγορήσω,τότε είναι αληθινή η αγάπη.Αμή ανίσως εσύ κλαίης καί θρηνής,καί εγώ κάθομαι τρώγω,πίνω,χορεύω,τραγουδώ ξεφαντώνω,είναι ψεύτικη η αγάπη”
(Αγ.Κοσμά Αιτωλού)-Διδαχή Α’

   Μη παροργίζουμε την φιλανθρωπία του Θεού.Αδελφοί μου, αμαρτήσαμε και στη συνέχεια εξαγνιστήκαμε.Προσβάλαμε τον Παντοδύναμο Θεό μας, και γι’ αυτό τιμωρηθήκαμε.Σπιλώσαμε τις ψυχές μας και ξεπλύναμε την κάθε αμαρτία μας, με το αίμα και με τα δάκρυα μας.Ποδοπατήσαμε κάθε τι, που ήταν ιερό για τους πατέρες μας, και γι’ αυτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε εμείς οι ίδιοι.

Η καταστροφή μας ήταν αναμενόμενη αφού τα σχολεία μας ήταν χωρίς πίστη στο Θεό, οι πολιτικοί μας δεν ήταν έντιμοι, ο στρατός μας δεν είχε πατριωτισμό και οι κυβερνήτες μας δεν είχαν την ευλογία του Θεού. Έτσι καταστράφηκαν τα σχολεία, ο στρατός και όλο το κράτος μας.

Είκοσι χρόνια δεν σεβόμασταν τις παραδόσεις μας, και τώρα οι αλλοεθνείς μας στέρησαν το φως με το σκοτάδι τους.

Είκοσι χρόνια χλευάζαμε τους προγόνους μας, που με την ευσέβεια τους κατέκτησαν τη βασιλεία των Ουρανών. Με το μέτρο όμως που κρίναμε το Θεό και τους προγόνους μας, με το ίδιο μέτρο και εμείς κριθήκαμε.Παρ’ όλα αυτά, ο Θεός μας συγχώρεσε.

Οι υβριστικές σκέψεις μας, τα υβριστικά λόγια και οι πράξεις μας, οι ατελείωτες προσβολές στον Μεγαλοδύναμο Θεό, κατά την περίοδο των δύο παγκοσμίων πολέμων, καταδίκασαν το λαό μας αρχικά σε θάνατο. Η ποινή επιβλήθηκε και ένας στους οκτώ Σέρβους εκτελούνταν στα πρώτα δύο χρόνια της κατοχής της χώρας μας από τους Γερμανούς.

Στη συνέχεια οι εκτελέσεις σταμάτησαν και η ποινή μειώθηκε, σε ισόβια σκλαβιά. Καταδικαστήκαμε να είμαστε αιώνια υπόδουλοι των Γερμανών.

Μόνον όταν ο φτωχός λαός μας, με τα εξασθενημένα χέρια του, άρχισε να ανάβει κεριά, να προσεύχεται, τότε οι προσευχές του συγκίνησαν τούς αγγέλους και τους αγίους, ώστε να μεσιτεύσουν για το έλεος του Θεού. Τότε ο Παντελεήμων Θεός πάλι μείωσε την ποινή της ισόβιας σκλαβιάς σε δύο χρόνια. Ο σέρβικος λαός καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκισης ενώ είκοσι χρόνια ζούσε αμαρτωλή ζωή. Δεν είναι άραγε αυτό ελεημοσύνη; Υπάρχει άραγε κανείς επίγειος βασιλιάς, ο οποίος θα ανεχόταν είκοσι χρόνια να τον βρίζουν, να τον χλευάζουν και να συγχωρεί το λαό του; Ποτέ και πουθενά. Τέτοια ελεημοσύνη έχει μόνο ο Θεός μας.

Αδελφοί μου, τι λοιπόν να πράξουμε τώρα; Ας πράξουμε οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτό πού πράτταμε στη διάρκεια αυτών των είκοσι χρόνων.

Ας μην αμαρτάνουμε, για να μην υποφέρουμε πάλι.

Ας μην προσβάλουμε πάλι τον Παντοκράτορα Θεό, και υποστούμε μεγαλύτερη τιμωρία.

Ας μη σπιλώνουμε τις ψυχές μας με αμαρτίες, για να μη χρειασθεί πάλι να τις εξαγνίζουμε με το αίμα και τα δάκρυα μας.

Ας μην ποδοπατάμε τα όσια των προγόνων μας, για να μην ποδοπατηθούμε οι ίδιοι.

Ας χτίσουμε σχολεία με πίστη, ας αποκτήσουμε κυβερνήτες τίμιους,

ας αποκτήσουμε στρατό με πατριωτισμό, και κράτος που να έχει την ευλογία του Θεού.

Ας επιστρέψουμε ο καθένας μας στο Θεό και στον εαυτό του. Ας μη μείνει κανένας μακριά από το Θεό, για να μη χάσει το φως του από την επέλαση του τρομακτικού σκοταδιού των αλλοεθνών με τα «ωραία» ονόματα και τα «φανταχτερά» ρούχα.

Ας προσπαθήσει ο καθένας μας να κατακτήσει τη βασιλεία των Ουρανών. Έτσι μόνο θα επιβιώσει το κράτος μας πάνω στη γη για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αν είμαστε δίκαιοι ο ουρανός θα προσέχει το κράτος μας. Στην ουράνια Βασιλεία βασιλεύουν η δικαιοσύνη, η πίστη, η αγάπη, η αλήθεια, η ελεημοσύνη, η σοφία, η καθαρότητα….

Ας σκεφτείτε αν έχετε αυτές τις αρετές, και αν όχι καλύτερα να αγωνιστείτε να τις αποκτήσετε όλες. Έτσι θα γίνετε τέλειοι, όπως τέλειος είναι και ο μεγάλος Πατέρας σας, ο ουράνιος.

Έτσι θα αντέξετε τις σκοτεινές δυνάμεις του Άδη, που κτύπησαν το κράτος μας και σαν εφιάλτης μας ταλάνισαν και θα μας ταλανίζουν για πολλά χρόνια.

Οπλισμένοι με τις αρετές θα δικαιώσετε την αγάπη σας για την πατρίδα σας, και θα δικαιώσετε το όνομα του Ορθόδοξου χριστιανού. Ας σας βοηθάει ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Πατέρας και το Άγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

http://agios-dimitrios.blogspot.com/2012/02/blog-post_7208.html#more

Ο Γέροντας τον δέχθηκε με ευγέ­νεια, τον έβαλε να καθίση, του έφερε σαμοβάρι και του έδωσε να πιη τσάι, ενώ συνεχώς του έλεγε καθώς τον κτυπούσε χαϊδευτικά στο κεφάλι: «Είσαι ο μάρτυράς μου! Είσαι ο ομολογητής μου!». Μετά του έδωσε μερικές συμβουλές και τον άφησε να φύγη. Ο ιεροσπουδαστής γύρισε χαρούμενος στον ξενώνα. Επιτέλους, είχε βρη έναν πνευματικό οδηγό στον οποίο θα μπορούσε να εμπιστευθή όλη του τη ζωή! Το βράδυ πήγε στον ναό και με κατάπληξη άκουσε να μνημο­νεύουν τον κεκοιμημένο ιερομόναχο Βαρνάβα! Πόσο μεγάλη ήταν πραγμα­τικά η έκπληξής του και η λύπη του όταν έμαθε ότι λίγες ώρες μετά την αναχώρησή του, ο Γέρων Βαρνάβας πέθανε! Τα­ραγμένος επέστρεψε στο σπίτι του.

Αγιορείτικη Μαρτυρία
Τριμηνιαία έκδοσις Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου
Τεύχος: 18
Απρίλιος 1995

www.impantokratoros.gr

http://serafeimtousarof.blogspot.com/2012/02/blog-post_7401.html

ΚΡΙ­ΤΗ­ΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΩΣ ΚΑΙ Α­ΠΛΑ­ΝΩΣ ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΕΙΝ

Γιά νά ἀ­πο­φύ­γου­με κά­θε ἐν­δε­χό­με­νη ὁ­ρο­λο­γι­κή σύγ­χυ­ση, θά προ­βοῦ­με εὐ­θύς ἐ­ξαρ­χῆς σέ μιά ἀ­πα­ραί­τη­τη δι­ευ­κρί­νι­ση τοῦ νε­ό­κο­που ὅ­ρου «με­τα-πα­τε­ρι­κός». Ἡ νέ­α αὐ­τή ἐ­πι­στη­μο­νι­κή ὁ­ρο­λο­γί­α ἐ­πι­δέ­χε­ται ποι­κίλες ἑρ­μη­νεῖ­ες, οἱ ἐ­πι­κρα­τέ­στε­ρες ὅ­μως ἐ­πι­στη­μο­νι­κῶς εἶ­ναι, κα­τά τή γνώ­μη μας, οἱ ἑ­ξῆς δύ­ο: α) Ὅ­ταν στό πρῶ­το συν­θε­τι­κό τῆς λέ­ξε­ως μετα- προσ­δί­δε­ται χρο­νι­κή ση­μα­σί­α, ὁ­πό­τε στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση γίνεται λόγος γιά τό τέ­λος τῆς Πα­τε­ρι­κῆς ἐ­πο­χῆς. Καί β) ὅ­ταν στό πρῶ­το συν­θε­τι­κό τῆς λέξεως προσ­δί­δε­ται κρι­τι­κή ση­μα­σί­α, ὁ­πό­τε ἡ σύν­θε­τη λέ­ξη «με­τα­-πα­τε­ρι­κός» ση­μαί­νει σχε­τι­κο­ποί­η­ση, με­ρι­κή ἤ ὁ­λι­κή ἀμ­φι­σβή­τη­ση, ἐ­πα­να­θε­ώ­ρη­ση, νέ­α ἀ­νά­γνω­ση, ἤ καί ὑ­πέρ­βα­ση τῆς θε­ο­λο­γι­κῆς σκέ­ψε­ως τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Οἱ σύγ­χρο­νοι ἐ­πι­στή­μο­νες θε­ο­λό­γοι, πού ἐ­πι­χεί­ρη­σαν ἔμ­με­σα ἤ ἄ­με­σα νά αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­στοῦν ὡς «με­τα-πα­τε­ρι­κοί», χρη­σι­μο­ποί­η­σαν ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶς καί τίς δύ­ο ἑρ­μη­νεῖ­ες, κυ­ρί­ως ὅ­μως τή δεύ­τε­ρη πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στή σχε­τι­κο­ποί­η­ση καί τε­λι­κά στήν ὑ­πέρ­βα­ση τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Τό κα­τα­στρε­πτι­κό­τε­ρο ἔρ­γο στίς συ­νει­δή­σεις τοῦ χρι­στι­α­νι­κοῦ θεολογικοῦ κό­σμου εὐ­ρύ­τε­ρα τό ἔ­κα­ναν, κα­τά τή γνώ­μη μας, οἱ Προ­τε­στάν­τες. Καί τοῦ­το, ἐ­πει­δή αὐ­τοί ἀμ­φι­σβή­τη­σαν εὐ­θέ­ως τό κύ­ρος τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­πως ἄλ­λω­στε καί τή σύ­νο­λη Ἀ­πο­στο­λι­κή καί Πα­τε­ρι­κή Πα­ρά­δο­σή της. Ταυ­τό­χρο­να, ἀ­κύ­ρω­σαν ἐ­πι­σή­μως, οὐ­σι­α­στι­κά καί τυ­πι­κά, τήν ἁ­γι­ό­τη­τα ὅ­λων τῶν ἐ­πω­νύ­μων ἁ­γί­ων, ἀμ­φι­σβη­τών­τας μέ τόν τρό­πο αὐ­τό καί τήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ἐμ­πει­ρί­α τῆς ἑ­κά­στο­τε στρα­τευ­ο­μέ­νης ἐ­πί γῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Ἀν­τί­στοι­χα, τό κα­τα­στρε­πτι­κό­τε­ρο ἔρ­γο στή δογ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση τοῦ πλη­ρώ­μα­τος
τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας τό ἔ­κα­νε καί ἐ­ξα­κο­λου­θεῖ νά τό κά­νει ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός. Ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός ἀ­πο­τε­λεῖ σή­με­ρα τόν δυ­σώ­δη φο­ρέ­α τοῦ δι­α­χρι­στι­α­νι­κοῦ καί δι­α­θρη­σκεια­κοῦ συγ­κρη­τι­σμοῦ καί κα­τά συ­νέ­πεια τόν πιό ἐ­πί­ση­μο φο­ρέ­α τῆς ἐ­πι­κιν­δυ­νό­τε­ρης πο­λυ-αι­ρέ­σε­ως ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, ἐ­πει­δή συμ­βάλ­λει ἀ­πο­φα­σι­στι­κά στήν ἄμ­βλυν­ση τοῦ ὀρ­θο­δό­ξου κρι­τη­ρί­ου καί τῆς ὀρ­θο­δό­ξου αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας. Συγ­κε­κρι­μέ­να, διά τῶν ἐκ­προ­σώ­πων του, το­πι­κῶς καί δι­ε­θνῶς, ἐ­πι­χει­ρεῖ δια­ρκῶς καί βαθ­μια­ίως ὅ­λο καί με­γα­λύ­τε­ρες «ἐκ­πτώ­σεις» στήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή-δογ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση τῶν ἀ­νυ­πο­ψί­α­στων πνευ­μα­τι­κῶς ὀρ­θο­δό­ξων πι­στῶν. Καί αὐ­τό τό ἐ­πι­τυγ­χά­νει εἰ­δι­κό­τε­ρα μέ τή σχε­τι­κο­ποί­η­ση ἤ καί τήν ἀ­κύ­ρω­ση στήν πρά­ξη τοῦ κύ­ρους τῆς δι­δα­σκα­λί­ας τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων, καί μά­λι­στα συλ­λο­γι­κῶν ἀ­πο­φά­σε­ών τους, στό πλαί­σιο τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων. Βλέ­πε λ.χ. τήν κα­τά­φο­ρη καί κα­τ’ ἐ­ξα­κο­λού­θη­ση, ἐ­δῶ καί χρό­νια, πα­ρα­βί­α­ση τοῦ Β΄ Κα­νό­να τῆς Πεν­θέ­κτης Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, πού ἀ­πα­γο­ρεύ­ει ρη­τῶς συμ­προ­σευ­χή μέ ἀ­κοι­νώ­νη­τους καί ἑ­τε­ρό­δο­ξους, μέ τή σα­φῆ ἀ­πει­λή τῆς κα­θαι­ρέ­σε­ως τῶν κλη­ρι­κῶν καί τοῦ ἀ­φο­ρι­σμοῦ τῶν λα­ϊ­κῶν, πού τόν πα­ρα­βιά­ζουν.

Στό πα­ρα­πά­νω εὐ­ρύ­τε­ρα ἐκ­κο­σμι­κευ­μέ­νο θε­ο­λο­γι­κό κλῖ­μα, καί εἰ­δι­κό­τε­ρα καί κα­τε­ξο­χήν στό κα­θαυ­τό πνεῦ­μα τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, πού πε­ρι­γρά­ψα­με, ἐν­τάσ­σε­ται ὀργανικά καί τό ἐμ­φα­νι­ζό­με­νο τόν τε­λευ­ταῖ­ο και­ρό κί­νη­μα τῶν ἐ­πί­δο­ξων «με­τα-πα­τε­ρι­κῶν» θε­ο­λό­γων. Ἀ­σφα­λῶς, τό κί­νη­μα αὐ­τό ἔ­χει σα­φῶς καί προ­τε­σταν­τι­κές ἐ­πι­δρά­σεις, οἱ ὁ­ποῖ­ες εἶ­ναι ἐμ­φα­νέ­στε­ρες, κυ­ρί­ως, στήν ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ χα­ρα­κτή­ρα το­πο­θέ­τη­ση τῶν «με­τα-πα­τε­ρι­κῶν» θε­ο­λό­γων, ἔ­ναν­τι τοῦ μέ­χρι σή­με­ρα δι­α­χρο­νι­κοῦ κύ­ρους τῆς θε­ο­λο­γι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων.

Στή σύν­το­μη θε­ο­λο­γι­κή το­πο­θέ­τη­σή μας θά ἑ­στι­ά­σου­με κα­τε­ξο­χήν στό φρό­νη­μα καί ὄ­χι στό πρό­σω­πο τῶν «με­τα-πα­τε­ρι­κῶν» θε­ο­λό­γων, κα­θώς καί στά κρι­τή­ρια τῆς ὑ­πο­δη­λου­μέ­νης θε­ο­λο­γί­ας τους.

Δυ­στυ­χῶς, οἱ ἀ­γα­πη­τοί ἐν Χρι­στῶ ἀ­δελ­φοί μας «με­τα-πα­τε­ρι­κοί» θε­ο­λό­γοι, μέ τίς πα­ρά­τολ­μες, ἤ μᾶλ­λον μέ τίς θρα­σύ­τα­τες καί οὐ κα­τ’ ἐ­πί­γνω­σιν, ἴ­σως, δι­α­τυ­πώ­σεις τους, ἐμ­φα­νί­ζον­ται πρα­κτι­κῶς νά ἀ­γνο­οῦν πλή­ρως τί εἶ­ναι ἡ ἁ­γι­ό­τη­τα κα­θε­αυ­τήν, καί κα­τ’ ἐ­πέ­κτα­ση τί εἶ­ναι κα­θε­αυ­τήν ἡ ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ζω­ή τῶν ἁ­γί­ων, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­πο­τε­λεῖ, κα­τά τήν ἐμ­πει­ρί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, τήν θε­με­λι­ώ­δη προ­ϋ­πό­θε­ση τοῦ Ὀρ­θο­δό­ξως καί ἀ­πλα­νῶς θε­ο­λο­γεῖν. Ἀ­κό­μη εἰ­δι­κό­τε­ρα, ἐμ­φα­νί­ζον­ται στά κείμενα νά ἀ­γνο­οῦν, ὅ­τι Ὀρ­θό­δο­ξη καί ἀ­πλα­νῆ θε­ο­λο­γί­α πα­ρά­γουν πρω­το­γε­νῶς μό­νον ὅ­σοι κα­θα­ρί­στη­καν ἀ­πό τήν ἀ­κα­θαρ­σί­α τῶν πα­θῶν τους, καί κυ­ρί­ως ὅ­σοι φω­τί­στη­καν καί θε­ώ­θη­καν ἀ­πό τίς ἄ­κτι­στες ἐλ­λάμ­ψεις τῆς θε­ο­ποι­οῦ Χά­ρι­τος. Ἡ ἐ­πι­χει­ρού­με­νη, αὐ­θα­δῶς, ὑ­πέρ­βα­ση τῆς δι­δα­σκα­λί­ας τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων, ἐκ μέ­ρους τῶν «με­τα-πα­τε­ρι­κῶν» θε­ο­λό­γων, κλο­νί­ζει τήν ἀ­πα­ραί­τη­τη γιά τούς πι­στούς βε­βαι­ό­τη­τα, ὡς πρός τήν δι­α­χρο­νι­κή ἰ­σχύ τῆς ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας, ἐ­νῶ πα­ράλ­λη­λα εἰ­σά­γει ἀ­θέ­μι­τα καί πο­νη­ρά τήν προ­τε­σταν­τι­κοῦ τύ­που θε­ο­λο­γι­κή πι­θα­νο­λο­γί­α. Μέ τόν τρό­πο ὅ­μως αὐ­τό, στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, «με­ταί­ρον­ται ὅ­ρια, ἅ ἔ­θεν­το οἱ Πα­τέ­ρες ἡ­μῶν». Ἀλ­λά τοῦ­το πα­ρα­βιά­ζει βά­ναυ­σα τό­σο τόν ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κό ὅ­σο καί τόν θε­ό­πνευ­στο βι­βλι­κό λό­γο. [Βλ. Πα­ροιμ.]

Μέ βά­ση τά πα­ρα­πά­νω (καί μό­νον αὐ­τά), θά μπο­ρού­σα­με νά ὑ­πο­στη­ρί­ξου­με ἐ­πι­στη­μο­νι­κῶς, ὅ­τι οἱ ἐ­πί­δο­ξοι «με­τα­πα­τε­ρι­κοί» θε­ο­λό­γοι, σα­φῶς, δέν ἔ­χουν τίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις τῆς ἁ­γι­ο­πατερι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας. Για­τί, ἀ­λή­θεια, πῶς θά μπο­ροῦ­σαν νά ὑ­πο­στη­ρί­ξουν ὅ­τι τίς ἔ­χουν, ὅ­ταν συμ­βαί­νει νά εἰ­ση­γοῦν­ται αὐ­θα­δῶς τήν ὑ­πέρ­βα­ση τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἤ ὅ­ταν ἐ­πι­χει­ροῦν νά εἰ­σα­γά­γουν στήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή θε­ο­λο­γι­κή σκέ­ψη μιά Δυ­τι­κοῦ τύ­που θε­ο­λο­γι­κή καί γνω­σι­ο­λο­γι­κή πι­θα­νο­λο­γί­α, πού ὡς προ­ϋ­πό­θε­σή της ἔ­χει τήν ἐ­πι­στη­μο­νι­κή-ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κή θω­ρά­κι­ση καί τόν θε­ο­λο­γι­κό στο­χα­σμό; Αὐ­τή κα­θε­αυ­τήν, ἄλ­λω­στε, ἡ ἔ­παρ­ση ὁ­δη­γεῖ στήν ἀ­πεμ­πό­ληση τῆς χα­ρι­σμα­τι­κῆς πα­ρου­σί­ας τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, τό ὁποῖο ἐγγυᾶται τήν γνησιότητα τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας.

Τἀ ἐ­πι­στη­μο­νι­κά-ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κά κρι­τή­ρια, πού εἰ­ση­γοῦν­ται οἱ «με­τα-πα­τε­ρι­κοί» θε­ο­λό­γοι, ὡς τεκ­μή­ρια τῆς ἀν­τι­κει­με­νι­κό­τη­τάς τους, δέν συμ­πί­πτουν ἀ­πα­ραι­τή­τως μέ τά ἐκ­κλη­σι­α­στι­κά κρι­τή­ρια τοῦ θε­ο­λο­γεῖν ὀρ­θο­δό­ξως καί ἀ­πλα­νῶς, ὅ­ταν μά­λι­στα τά κρι­τή­ρια αὐ­τά χρη­σι­μο­ποι­οῦν­ται ἀ­προ­ϋ­πο­θέ­τως. Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή θε­ο­λο­γί­α ἔ­χει σα­φῶς καί κυ­ρί­ως ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κά κρι­τή­ρια. Τό κα­τε­ξο­χήν καί κο­ρυ­φαῖ­ο κρι­τή­ριο τοῦ ἀ­πλα­νοῦς χα­ρα­κτή­ρα τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας εἶ­ναι ἡ ἁ­γι­ό­τη­τα τῶν θε­ο­φό­ρων Πα­τέ­ρων, οἱ ὁ­ποῖ­οι τήν δι­α­τύ­πω­σαν.

Προ­κα­λεῖ βα­θύ­τα­τη θλί­ψη ἡ πα­χυ­λή ἄ­γνοι­α καί ἡ ἐ­π’ αὐτῆς ἐ­ρει­δο­μέ­νη ἔ­παρ­ση τῶν «με­τα-πα­τε­ρι­κῶν» θε­ο­λό­γων, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­πι­χει­ροῦν, ὅ­λως ἀ­μα­θῶς, νά ὑ­πο­κα­τα­στή­σουν τήν ἐ­νο­χλη­τι­κή μᾶλ­λον γι’ αὐ­τούς ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή θε­ο­λο­γί­α τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας μέ τήν ἐ­πι­και­ρο­ποι­η­μέ­νη ἐ­πι­στη­μο­νι­κή-ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κή θε­ο­λο­γί­α τους. Μέ τήν στά­ση τους αὐ­τή φα­νε­ρώ­νουν σα­φῶς, ὅ­τι δέν γνω­ρί­ζουν στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πώς οἱ Πα­τέ­ρες εἶ­ναι ἐ­νερ­γῶς θε­ο­φό­ροι καί ἅ­γιοι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἀ­γνοῦν ὅ­μως κυ­ρί­ως, ὅ­τι ἡ ἁ­γι­ό­τη­τα τῶν Ἁ­γί­ων καί ἡ ἁ­γι­ό­τη­τα τοῦ ἴ­διου τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι μί­α καί ἡ αὐ­τή, κα­τά τόν ἅ­γιο Γρη­γό­ριο Νύσ­σης. Δη­λα­δή ἡ ἁ­γι­ό­τη­τα τῶν ἁ­γί­ων ἔ­χει ὀν­το­λο­γι­κό χα­ρα­κτή­ρα καί εἶ­ναι ἄ­κτι­στη ἰ­δι­ό­τη­τα τοῦ Θε­οῦ, στήν ὁ­ποί­α με­τέ­χον­τας ὁ πι­στός ἄμεσα καί προ­σω­πι­κά, καί ὑ­πό σα­φεῖς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, κα­θί­στα­ται «ἐν πά­σῃ αἰ­σθή­σει» κοι­νω­νός τῆς ἁ­γι­ό­τη­τας τοῦ ἴ­διου τοῦ Θε­οῦ. Εἶ­ναι λοι­πόν εὐ­νό­η­το, ὅ­τι ὁ χα­ρα­κτή­ρας τῆς ἁ­γι­ό­τη­τας τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων εἶ­ναι ἄ­κτι­στος.

Οἱ με­γά­λοι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἐ­ξέ­φρα­σαν ἀ­πλα­νῶς τήν Ἀ­πο­στο­λι­κή Πα­ρά­δο­ση στήν ἐ­πο­χή τους, ἀ­φοῦ ὅ­μως προ­η­γου­μέ­νως τήν βί­ω­σαν ἡ­συ­χα­στι­κῶς-ἀ­σκη­τι­κῶς καί κα­τε­ξο­χήν μυ­στη­ρια­κῶς. Ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος, ὁ Μ. Βα­σί­λει­ος, ὁ ἅ­γιος Μά­ξι­μος ὁ Ὁ­μο­λο­γη­τής, ὁ ἅ­γιος Συ­με­ών ὁ Νέ­ος Θε­ο­λό­γος καί ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς, γιά νά μεί­νου­με ἐν­δει­κτι­κά μό­νον σ’ αὐ­τούς, ἐ­πι­και­ρο­ποί­η­σαν τήν Ἀ­πο­στο­λι­κή καί Πα­τε­ρι­κή Πα­ρά­δο­ση, ἐκ­φρά­ζον­τας σέ λό­για θε­ο­λο­γι­κή γλώσ­σα αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς πού βί­ω­ναν ἀ­κτί­στως καί «ἐν πά­σῃ αἰ­σθή­σει» καί οἱ ἄλ­λοι ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες, ἀλ­λά καί οἱ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τοι χα­ρι­σμα­τοῦ­χοι, ὅ­πως καί οἱ ἁ­πλοί θε­ο­φό­ροι πι­στοί στήν ἐ­πο­χή τους.

Νά ἐ­πα­νέλ­θου­με ὅ­μως στά κρι­τή­ρια τοῦ θε­ο­λο­γεῖν. Τά ἐ­πι­στη­μο­νι­κά-ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κά κρι­τή­ρια εἶ­ναι κτι­στά. Γι’ αὐ­τό, ἐ­κτός ἀ­πό τό ἀ­σφα­λέ­στατο κρι­τή­ριο τῆς ἀ­κτί­στου ἁ­γι­ό­τη­τας, ἡ μό­νη δι­α­σφά­λι­ση γιά ἀ­πλα­νῆ ὀρ­θό­δο­ξη, ἐ­πι­στη­μο­νι­κή θε­ο­λο­γί­α μπο­ρεῖ νά ἀ­να­ζη­τη­θεῖ, καί ἀ­πό τούς στε­ρου­μέ­νους τήν ἁ­γι­ό­τη­τα ἐ­πι­στή­μο­νες θε­ο­λό­γους, στό τα­πει­νό φρό­νη­μα, πού ἐ­νέ­χει καί ἐκ­φρά­ζει ἡ δι­α­χρο­νι­κῶς ἐ­φαρ­μο­ζο­μέ­νη ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή μέ­θο­δος, ἡ ὁ­ποί­α ση­μαί­νε­ται στή γνω­στή ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή δι­α­τύ­πω­ση: «ἑ­πό­με­νοι τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρά­σιν». Αὐ­τό, ἄλ­λω­στε, τό τα­πει­νό φρό­νη­μα, τό ὁ­ποῖ­ο δι­α­σφά­λι­ζε καί τήν ἁ­γι­ό­τη­τά τους, εἶ­χαν ὅ­λοι οἱ θε­ο­φό­ροι Πα­τέ­ρες, πού συμ­με­τεῖ­χαν στίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους, οἱ ὁ­ποῖ­ες ὁ­ρι­ο­θέ­τη­σαν ἀ­πλα­νῶς τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή θε­ο­λο­γί­α. Ὁ θε­ο­λο­γι­κός στο­χα­σμός, στόν ὁ­ποῖ­ο ἀ­ρέ­σκον­ται νά ἀ­να­φέ­ρον­ται οἱ «με­τα-πα­τε­ρι­κοί» θε­ο­λό­γοι καί ἡ συ­νε­πα­γό­με­νη θε­ο­λο­γι­κή πι­θα­νο­λο­γί­α, δέν προσιδιάζουν στήν Ὀρ­θό­δο­ξη ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή θε­ο­λο­γί­α, ἀλ­λά στήν ἑ­τε­ρό­δο­ξη καί αἱ­ρε­τι­κή, ἡ ὁ­ποί­α, ὅ­πως εὔ­στο­χα χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε ἀ­πό τούς θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες, εἶ­ναι «τε­χνο­λο­γί­α» μᾶλ­λον πα­ρά θε­ο­λο­γί­α. Εἶ­ναι ἀ­ξι­ο­ση­μεί­ω­τη στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση καί ἡ καίρια πα­ρα­τή­ρη­ση τοῦ ἁ­γί­ου Ἰ­ω­άν­νη τοῦ Σι­να­ΐ­τη (τῆς Κλί­μα­κος), ὅ­τι «ὁ Θε­όν μή γνούς, (ἐν­νο­εῖται ἐμ­πει­ρι­κῶς καί βιωματικῶς), στο­χα­στι­κῶς ἀ­πο­φαί­νε­ται» (Βλ. Λό­γος Λ΄,13). Ἀλ­λά καί ὁ Ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς θά χρε­ώ­σει στούς λα­τι­νό­φρο­νες βαρ­λα­α­μί­τες τόν χα­μαί­ζη­λο καί ἀν­θρώ­πι­νο θε­ο­λο­γι­κό στο­χα­σμό, ση­μει­ώ­νον­τας ἀν­τι­θε­τι­κῶς, ὅ­τι «ἡ­μεῖς οὐ στο­χα­σμοῖς ἀ­κο­λου­θοῦν­τες, ἀλ­λά θε­ο­λέ­κτοις λο­γί­οις τήν ὁ­μο­λο­γί­αν τῆς πί­στε­ως πε­πλου­τή­κα­μεν» (βλ. Πε­ρί τῆς ἐκ­πο­ρεύ­σε­ως τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, Λό­γος Β΄, 18).

Ἀλ­λά, ὅ­ταν ἀ­γνο­εῖ­ται καί πα­ρα­­με­ρί­ζε­ται ἡ ἁ­γι­ό­τη­τα, ἤ ἔ­στω ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη θε­ο­λο­γι­κή με­θο­δο­λο­γί­α τοῦ «ἑ­πό­με­νοι τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρά­σιν», εἶ­ναι ἀ­να­πό­φευ­κτη ἡ υἱ­ο­θέ­τη­ση τοῦ «ἐ­λεύ­θε­ρου» θε­ο­λο­γι­κοῦ στο­χα­σμοῦ καί τῆς θε­ο­λο­γι­κῆς πι­θα­νο­λο­γί­ας. Τοῦ­το ὅ­μως ὁ­δη­γεῖ οὐ­σι­α­στι­κά σέ μιά «νε­ο-βαρ­λα­α­μι­τι­κή» θε­ο­λο­γί­α, πού εἶ­ναι ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­κή καί ὡς κρι­τή­ριό της ἔ­χει τήν αὐ­το­νο­μη­μέ­νη λο­γι­κή. Ὅ­πως δη­λα­δή ὁ Βαρ­λα­άμ καί οἱ ὁ­πα­δοί του ἀμ­φι­σβή­τη­σαν τόν ἄ­κτι­στο χα­ρα­κτή­ρα τοῦ θεί­ου φω­τός καί τῆς θείας Χάριτος, ἔτσι και οι «μετα-πατερικοί» θεολόγοι σήμερα πα­ρα­γνω­ρί­ζουν στήν πράξη τόν ἄ­κτι­στο καί ἄ­ρα δι­α­χρο­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα τῆς ἁ­γι­ό­τη­τας καί τῆς δι­δα­σκα­λί­ας τῶν θε­ο­φό­ρων Πα­τέ­ρων, τούς ὁ­ποί­ους ἀ­ξι­ώ­νουν νά ὑ­πο­κα­τα­στή­σουν στή δι­δα­σκα­λί­α, πα­ρά­γον­τας, κατά τή γνώμη τους, οἱ ἴ­διοι πλέ­ον πρω­το­γε­νῆ θε­ο­λο­γί­α. Αὐ­τό δέν ἀ­πο­τε­λεῖ μί­α ἐ­ξω­τε­ρι­κοῦ χα­ρα­κτή­ρα Πα­τρο­μα­χί­α, ἀλ­λά κυ­ρί­ως συ­νι­στᾶ μί­α Θε­ο­μα­χί­α, ἐ­πει­δή ἐ­κεῖ­νο πού κα­θι­στᾶ τούς Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὄντως Πατέρες εἶ­ναι ἡ ἄ­κτι­στη ἁ­γι­ό­τη­τά τους, τήν ὁ­ποί­α ἔμ­με­σα ἀλ­λά οὐ­σι­α­στι­κά πα­ρα­με­ρί­ζουν καί ἀ­κυ­ρώ­νουν μέ ὅ­σα εἰ­ση­γοῦν­ται μέ τήν «με­τα-πα­τε­ρι­κή» θε­ο­λο­γί­α τους.

Ἡ «με­τα-πα­τε­ρι­κή» θε­ο­λο­γί­α, σύμ­φω­να μέ τά κρι­τή­ρια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού προ­α­να­φέ­ρα­με, εἶ­ναι ἀ­πό­δει­ξη ἐ­πηρ­μέ­νης δι­α­νοί­ας. Γι’ αὐ­τό καί εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τη ἡ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή νο­μι­μο­ποί­η­σή της. Ἡ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή θε­ο­λο­γί­α εἶ­ναι τα­πει­νή καί εἶ­ναι πάν­το­τε «ἑ­πό­με­νη τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρά­σιν». Αὐ­τό δέν ση­μαί­νει, ὅ­τι ἡ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή θε­ο­λο­γί­α στε­ρεῖ­ται πρω­το­τυ­πί­ας, δυ­να­μι­σμοῦ, ἀ­να­νε­ω­τι­κοῦ πνεύ­μα­τος καί ἐ­πι­και­ρό­τη­τας. Ἀ­πε­ναν­τί­ας, ἔ­χει ὅ­λα τά πα­ρα­πά­νω χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, για­τί ἀ­πο­τε­λεῖ ἔκ­φρα­ση τῆς ζώ­σας πα­ρου­σί­ας τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος σ’ ἐ­κεῖ­νον, πού θε­ο­λο­γεῖ μ’ αὐ­τόν τόν τρό­πο. Οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἐ­ξέ­φρα­σαν ὅ­σα βί­ω­σαν ἀ­πό τήν ἐ­νερ­γο­ποί­η­ση τῆς προ­σω­πι­κῆς τους Πεν­τη­κο­στῆς, πάν­το­τε ὅ­μως, πρα­κτι­κῶς, «ἑ­πό­με­νοι» καί ἐν συμ­φω­νί­ᾳ μέ τούς προ­γε­νε­στέ­ρους θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες.

Ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη ἐ­πι­στη­μο­νι­κή ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κή θε­ο­λο­γί­α δέν κα­λεῖ­ται, βε­βαί­ως, νά ὑ­πο­κα­τα­στή­σει τήν ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή – χα­ρι­σμα­τι­κή θε­ο­λο­γί­α, οὔ­τε ὅ­μως δι­και­οῦ­ται νά πα­ρου­σιά­ζει ἄλ­λην, ἐ­κτός ἀ­πό τήν αὐ­θεν­τι­κή θε­ο­λο­γί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Τό ἔρ­γο της εἶ­ναι νά προ­σεγ­γί­ζει, νά δι­ε­ρευ­νᾶ καί νά πα­ρου­σιά­ζει ἐ­πι­στη­μο­νι­κά τό πε­ρι­ε­χό­με­νο τῆς πρω­το­γε­νοῦς θε­ο­λο­γί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, νά δι­α­κρί­νει καί νά γνω­στο­ποι­εῖ τά κρι­τή­ρια τῆς ἀ­λη­θι­νῆς θε­ο­λο­γί­ας. Μέ τόν τρό­πο αὐ­τό θά πε­τυ­χαί­νε­ται καί θά ἰ­σχυ­ρο­ποι­εῖ­ται ὅ­λο καί πε­ρισ­σό­τε­ρο ἡ σύ­ζευ­ξη τῆς ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κῆς – χα­ρι­σμα­τι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας μέ τήν ἐ­πι­στη­μο­νι­κή θε­ο­λο­γί­α. Καί ὅ­λα αὐ­τά θά προ­ω­θοῦν­ται, μό­νον ὅ­ταν οἱ ἐκ­φρα­στές τῆς ἐ­πι­στη­μο­νι­κῆς θε­ο­λο­γί­ας δέν θά εἶ­ναι προ­σω­πι­κῶς ἄ­μοι­ροι τῶν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κῶν προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων καί ἄ­γευ­στοι τῶν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κῶν βι­ω­μα­τι­κῶν δε­δο­μέ­νων.

Ἡ ἐ­πι­στη­μο­νι­κή καί ἡ ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κή θε­ο­λο­γί­α, ὅ­ταν δέν ἔ­χει τίς πα­ρα­πά­νω προ­δι­α­γρα­φές, ὅ­ταν στε­ρεῖ­ται τήν βι­ω­μα­τι­κῶς ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἐκ­φο­ρά της, εἶ­ναι στο­χα­στι­κή θε­ο­λο­γί­α καί πτω­χή πνευ­μα­τι­κῶς. Προ­σεγ­γί­ζει μό­νο μέ κτι­στό τρό­πο τήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τοῦ κό­σμου καί τῆς ζω­ῆς, καί ἐκ­φρά­ζει, στήν κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, ἐλ­λι­πῶς τά πράγ­μα­τα, καί σέ ὁ­ρι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις, δυ­στυ­χῶς, ἀ­πό ἐ­σφαλ­μέ­να ἕ­ως καί αἱ­ρε­τι­κά.

Ἔ­χου­με τήν γνώ­μη, ὅ­τι ἄν οἱ «με­τα-πα­τε­ρι­κοί» θε­ο­λό­γοι εἶ­χαν τίς ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις τῶν Πα­τέ­ρων, θά ἐ­πι­χει­ροῦ­σαν τα­πει­νά καί ἀ­θό­ρυ­βα νά ὀρ­θο­το­μή­σουν τήν ἀ­λή­θεια γιά τήν ἐ­πο­χή τους, χω­ρίς ἀ­πα­ξι­ω­τι­κές ἤ ἔ­στω ἀμ­φί­ση­μες ἀ­να­φο­ρές στούς ἁ­γί­ους Πα­τέ­ρες. Καί, ἄν τούς δι­καί­ω­ναν τά πράγ­μα­τα, τό­τε ἀ­σφα­λῶς θά ἦ­ταν αὐ­τοί οἱ ἐκ­φρα­στές τῆς ζων­τα­νῆς Ἱ­ε­ρᾶς Πα­ρα­δό­σε­ως τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Τοῦ­το ὅ­μως θά σή­μαι­νε, ἀ­να­πό­φευ­κτα, ὅ­τι δέν θά ἦ­ταν τά λε­γό­με­νά τους ἀν­τί­θε­τα μέ τά λε­γό­με­να τῶν Ἁ­γί­ων πα­τέ­ρων δι­α­χρο­νι­κῶς καί ἰ­δι­αί­τε­ρα δέν θά ἔρ­χον­ταν σέ ἀν­τί­θε­ση μέ ἀ­πο­φά­σεις τους σέ Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους. Ἔ­τσι, θά ἦ­ταν πε­ριτ­τός ὅ­λος αὐ­τός ὁ θό­ρυ­βος, σχε­τι­κά μέ τήν «με­τα-πα­τε­ρι­κή» θε­ο­λο­γί­α. Ὅ­μως, οἱ ἐ­πί­δο­ξοι «με­τα­-πα­τε­ρι­κοί» θε­ο­λό­γοι γνω­ρί­ζουν πο­λύ κα­λά, ὅ­τι ἡ δι­δα­σκα­λί­α τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων θέ­τει σα­φῆ ὅ­ρια, τά ὁ­ποῖ­α εἴ­τε δέν τούς εὐ­νο­οῦν προ­σω­πι­κῶς, εἴ­τε ἐμ­πο­δί­ζουν τούς στρα­τη­γι­κούς στό­χους, οἱ ὁποῖοι ὑ­πη­ρε­τοῦν τόν ἀ­γα­πη­μέ­νο τους Οἰ­κου­με­νι­σμό. Αὐ­τή εἶ­ναι ἡ ἀ­λή­θεια. Ὅλα τά ἄλ­λα εἶ­ναι ἁ­πλῶς τό ἐ­πι­μελη­μέ­νο πε­ρι­τύ­λιγ­μα!

Συμπερασματικά, τέλος, θά μπορούσαμε ἀβίαστα νά ὑποστηρίξουμε, ὅτι ἡ «μετα-πατερική» θεολογία συνιστᾶ σαφῆ καί κραυγαλέα ἀπόκλιση τόσο ἀπό τή μέθοδο ὅσο καί ἀπό τό φρόνημα τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἀπόκλιση δηλαδή ἀπό τήν παραδοσιακή θεολογία, τόσο ὡς πρός τόν τρόπο, τίς προϋποθέσεις καί τά κριτήρια τοῦ Ὀρθοδόξως θεολογεῖν, ὅσο καί ὡς πρός τό περιεχόμενο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἁγιοπατερικῆς θεολογίας.

Διαβάστε και «Μεταπατερικών έργα και ημέραι»

http://orthodoxia-pateriki.blogspot.com/2012/02/blog-post_18.html#more

 http://paterikos.blogspot.com/2012/02/blog-post_6358.html#more

Έφερα στο νου μου την ώρα εκείνη και, καθώς αναλογίστηκα όσα πρόκειται τότε να συμβούν, κατατρόμαξα. Ποιός μπορεί να τα διηγηθεί; Ποιά γλώσσα μπορεί να τα περιγράψει; Ποιά αυτιὰ μπορούν να τ’ ακούσουν;
Τότε ο Βασιλιάς της οικουμένης θα σηκωθεί από το θρόνο της δόξας Του και θα έρθει για να κρίνει όλους τους κατοίκους της γης, αμείβοντας με αιώνια μακαριότητα τους άξιους και τιμωρώντας με αιώνια κόλαση τους αμαρτωλούς!
Όταν τα φέρνω αυτά στο νου μου, τρόμος με κυριεύει. Παραλύω ολόκληρος. Τα μάτια μου δακρύζουν. Η φωνή μου κόβεται. Τα χείλη μου παγώνουν. Η γλώσσα μου τρέμει. Οι λογισμοί μου σταματούν.
Αν και ο φόβος με πιέζει να σωπάσω, αναγκάζομαι να μιλήσω για χάρη της δικής σας ωφέλειας.
Θα συμβούν τόσο μεγάλα και τρομακτικά γεγονότα, που ούτε έγιναν απὸ την κτίση του κόσμου ούτε θα γίνουν σ’ όλες τις γενιές.

Αν μία δυνατή βροντή πολλὲς φορὲς μας τρομάζει και μας κόβει τα πόδια, για σκεφτείτε, πὼς θ’ αντέξουμε ν’ ακούσουμε τον ήχο εκείνης της σάλπιγγας, που θα ηχήσει στα ουράνια δυνατότερα από κάθε βροντή, για να ξυπνήσει όλους τους νεκρούς, δίκαιους και αδίκους;
Τότε τα οστά των νεκρών θα συναρμολογηθούν. Θα προστάξει ο μεγάλος Βασιλιάς, που εξουσιάζει όλη την κτίση, κι ευθύς η γη και η θάλασσα θα δώσουν με τρόμο τους νεκρούς τους. Ακόμα κι όσοι κατασπαράχθηκαν από τα θηρία, όσοι φαγώθηκαν από τα ψάρια ή τα όρνια, όλοι, «εν ριπή οφθαλμού», θα παρουσιαστούν μπροστά στον αδέκαστο Κριτή.
Τότε οι ποταμοὶ και οι πηγὲς θα εξαφανιστούν, τ’ αστέρια θα πέσουν, ο ήλιος θα σβήσει, η σελήνη θα χαθεί.
Άγγελοι σταλμένοι από το Θεό θα διασχίζουν την υφήλιο και θα συγκεντρώνουν τους εκλεκτούς από κάθε σημείο της γης.
Τότε θ’ αντικρύσουμε «νέους ουρανοὺς και νέα γη» (Β’ Πέτρ. 3:13), σύμφωνα με την υπόσχεση του Κυρίου.
Πώς θ’ αντέξουμε, όταν θα δούμε να ετοιμάζεται ο φοβερός θρόνος και να προβάλλει ο Σταυρός, που πάνω του θυσιάστηκε εκούσια ο Χριστός για μας; Τότε θα θυμηθούμε και θα κατανοήσουμε το λόγο του Κυρίου για «το σημάδι του Υιού του ανθρώπου» (Ματθ. 24:30). Τότε θα πληροφορηθούμε όλοι, ότι πρόκειται να παρουσιαστεί ο μεγάλος Βασιλιάς. Τη φοβερή εκείνη ώρα, ο καθένας μας θα συλλογίζεται τις πράξεις του και θα σκέφτεται τί θα Του απολογηθεί…
Όταν θ’ ακούσουμε τη βροντερή εκείνη φωνή από τα ύψη τ’ ουρανού να διακηρύσσει, «Να, ο Νυμφίος έρχεται» (Ματθ. 25:6), «Ο Κριτής φτάνει για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς», τότε, από την κραυγή εκείνη, θα σαλέψουν συθέμελα τα έγκατα της γης, απ’ τη μίαν άκρη ως την άλλη. Τότε, αδελφοί μου, στενοχώρια και φόβος και τρόμος θα καταλάβει κάθε άνθρωπο γι’ αυτά που θα συμβούν στην οικουμένη. Οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευτούν. Οι ουρανοί θα σχιστούν. Και ο Βασιλεύς των βασιλέων, ο άγιος και ένδοξος Θεός μας, θα παρουσιαστεί σαν αστραπή φοβερή, με εξουσία και δόξα απερίγραπτη.
Έκσταση και φρίκη θα μας κυριέψουν την ώρα ἐκείνη, όταν θα καθίσει στο κριτήριο ο αμερόληπτος Κριτής και θ’ ανοίξει τα φοβερά βιβλία, όπου είναι γραμμένα τα έργα και τα λόγια μας, όλα όσα κάναμε και είπαμε στη ζωή αυτή, νομίζοντας ότι μπορούμε ν’ απατήσουμε τον καρδιογνώστη Θεό.
Ω! Πόσα δάκρυα πρέπει να χύνουμε, όταν συλλογιζόμαστε εκείνη την ώρα! Και όμως, είμαστε τόσο αμελείς!
Πόσο θα κλάψουμε και θα στενάξουμε τότε, όταν θα δούμε από το ένα μέρος τις μεγάλες δωρεές και την ασύλληπτη μεγαλοπρέπεια και λαμπρότητα της βασιλείας των ουρανών, που θ’ απολαύσουν όσοι πάλεψαν σκληρά για να τηρήσουν τις εντολὲς του Κυρίου, και από το άλλο μέρος τις φοβερὲς τιμωρίες, που θα υποστούν όσοι υποδουλώθηκαν στην αμαρτία! Και στη μέση, έντρομοι, όλοι οι άνθρωποι, από κάθε φυλή, από τον πρωτόπλαστο Αδάμ ως τον τελευταίο, θα γονατίζουν και θα προσκυνούν το Θεό, σύμφωνα με το λόγο της Γραφής: «Εγώ, ο ζωντανός Κύριος, το λέω πως όλοι θα με προσκυνήσουν» (Ρωμ. 14:11).
Τότε όλη η ανθρωπότητα, καθώς θα βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, ανάμεσα στη μακάρια ανάπαυση και στην αιώνια καταδίκη, θα περιμένει με αγωνία τη φοβερή Κρίση. Και κανένας την ώρα αυτή δεν θα μπορεί να βοηθήσει τον διπλανό του.
Θα ρωτηθούν οι επίσκοποι και για τον δικό τους τρόπο ζωής και για το ποίμνιό τους. Θα τους ζητηθεί λόγος για τα λογικά πρόβατα, που παρέλαβαν απὸ τον αρχιποιμένα Χριστό. Αν απὸ αμέλειά τους χάθηκε κάποιο πρόβατο, το αίμα του θα ζητηθεί απὸ τους ίδιους. Παρόμοια και οι ιερείς θα δώσουν λόγο για τις ενορίες τους. Επίσης και κάθε πιστός θα δώσει λόγο για τον εαυτό του, για το σπίτι του, για τη γυναίκα του, για τα παιδιά του, για τους υπαλλήλους και τους δουλευτάδες του.
Θα εξεταστούν βασιλιάδες και άρχοντες, πλούσιοι και φτωχοί, μικροὶ και μεγάλοι, για όλα όσα έκαναν: «Γιατί όλοι μας πρέπει να παρουσιαστούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, για να πάρει καθένας την αμοιβή του ανάλογα με τα όσα καλά ή κακά έπραξε σ’ αυτή τη ζωή» (Β’ Κoρ. 5:10).
Όλων μας τα έργα θα ερευνηθούν και θα φανερωθούν μπροστά σε αγγέλους και ανθρώπους. Οι εχθροὶ του Χριστού θα κατασυντριβούν. Θα καταργηθεί κάθε αρχή και εξουσία και δύναμη (Α’ Κορ. 15:24). Τότε, καθώς είναι γραμμένο, ο Κύριος θα ξεχωρίσει «τα πρόβατα απὸ τα κατσίκια» (Ματθ. 25:32). Έτσι, όσοι έχουν καλά έργα και πνευματικούς καρπούς, θα χωριστούν από τους άκαρπους και τους αμαρτωλούς.
Οι πρώτοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο, γιατί φύλαξαν τις εντολές του Θεού. Αυτοί είναι οι ελεήμονες, οι φιλόξενοι, οι βοηθοί των δυστυχισμένων, οι συμπαραστάτες των ασθενών, οι προστάτες των φτωχών και των αρφανών, όσοι έντυναν τους γυμνούς, όσοι επισκέπτονταν τους φυλακισμένους, όσοι έγιναν φτωχοὶ για τον πλούτο που υπάρχει στους ουρανούς, όσοι συγχώρησαν τα παραπτώματα των αδελφών τους, όσοι φύλαξαν τη σφραγίδα της πίστεως ακέραιη και αμόλυντη απὸ κάθε αίρεση. Αυτούς θα τους βάλει στα δεξιά Του, ενώ τους αμαρτωλούς στ’ αριστερά Του.
Οι δεύτεροι ειν’ εκείνοι που παρόργιζαν τον καλό Ποιμένα και περιφρονούσαν τους λόγους Του. Είναι οι περήφανοι, οι αδιόρθωτοι, οι φίλοι των διασκεδάσεων και των απολαύσεων, όσοι ξόδεψαν στην ακολασία και τη μέθη και την ασπλαχνία ολόκληρο το χρόνο της ζωής τους, σαν εκείνο τον πλούσιο που ποτέ δεν ελέησε τον φτωχό Λάζαρο (Λουκ. 16:19-31). Αυτοί θα καταδικαστούν και θα σταθούν στ’ αριστερά, γιατί δεν έδειξαν συμπόνια. Ήταν σκληροί και δεν είχαν καρπούς μετάνοιας, δεν είχαν λάδι στα λυχνάρια τους (βλ. Ματθ. 25:1-12). Όσοι όμως αγόρασαν το λάδι της ελεημοσύνης από τους φτωχούς και γέμισαν τα λυχνάρια τους, θα σταθούν στα δεξιά, κρατώντάς τα αναμμένα, ένδοξοι και χαρωποί, και θ’ ακούσουν τη γαλήνια εκείνη και ποθητή φωνή: «Ελάτε, οι ευλογημένοι απ’ τον Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία, που σας έχει ετοιμαστεί απ’ την αρχή του κόσμου» (Ματθ. 25:34).
Όσοι πάλι είναι στ’ αριστερά, θ’ ακούσουν την οδυνηρή εκείνη και φοβερή απόφαση: «Φύγετε από μπροστά μου, καταραμένοι· πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά, που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους δικούς του» (Ματθ. 25:41). Όπως δεν ελεήσατε, έτσι τώρα δεν θα ελεηθείτε. Όπως δεν ακούσατε τη φωνή Μου, ουτ’ εγώ τώρα θ’ ακούσω τον απαρηγόρητο θρήνο σας.
Γιατί δεν Με θρέψατε όταν πεινούσα.
Δεν Με ποτίσατε όταν διψούσα.
Δεν Με φιλοξενήσατε όταν ήρθα κοντά σας.
Δεν Με ντύσατε όταν ήμουν γυμνός.
Δεν Μ’ επισκεφθήκατε όταν ήμουν άρρωστος, ούτε όταν ήμουν στη φυλακή.
Δεν υπηρετήσατε Εμένα.
Σε άλλο κύριο γίνατε υπηρέτες και δούλοι, στο διάβολο.
Φύγετε λοιπόν μακριά Μου, εργάτες της αδικίας.
Τότε θα οδηγηθούν αυτοί στην αιώνια κόλαση, ενώ οι δίκαιοι στην αιώνια ζωή (βλ. Ματθ. 25:41-46).
Αλίμονο σ’ εκείνους που αφήνουν ανεκμετάλλευτο τον καιρό τούτο της μετάνοιας και παραδίνονται σε πράγματα άσκοπα και γελοία. Θα ζητήσουν τότε το χρόνο που ξόδεψαν μάταια, και δεν θα τον βρουν. Αλίμονο σ’ εκείνους που δίνουν σημασία σε πνεύματα πλάνης και διδασκαλίες δαιμονικές, γιατί αυτά θα τους εξασφαλίσουν την καταδίκη στην άλλη ζωή. Αλίμονο σ’ εκείνους που ασχολούνται με μαντείες και ανηθικότητες. Αλίμονο σ’ εκείνους που υστερούν από τους εργάτες τον δίκαιο μισθό τους, γιατί είναι όμοιοι μ’ αυτούς που χύνουν αίμα. Αλίμονο σ’ εκείνους που κρίνουν άδικα, δικαιώνοντας το φταίχτη και καταδικάζοντας τον αθώο. Αλίμονο σ’ εκείνους που μολύνουν την αγία πίστη μας μ’ αιρετικές διδασκαλίες ἢ συναναστρέφονται μ’ αιρετικούς. Αλίμονο σ’ εκείνους που έχουν τ’ ανόητα πάθη του φθόνου και του μίσους. Και για να μη λέω πολλά: Αλίμονο σ’ εκείνους που θα βρεθούν στ’ αριστερά τη φοβερή μέρα της Κρίσεως. Θα κλάψουν πικρά αλλ’ ανώφελα, όταν θ’ ακούσουν την οδυνηρή εκείνη απόφαση: «Φύγετε από μπροστά μου, καταραμένοι• πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά» (Ματθ. 25:41).
Όσοι έχετε δάκρυα και κατάνυξη, θρηνήστε μαζί μου.
Όταν συλλογίζομαι τον αιώνιο εκείνο χωρισμό, νιώθω αβάσταχτη θλίψη. Γιατί τότε αποχωρίζονται ο ένας άνθρωπος από τον άλλο και φεύγουν σε αποδημία που δεν έχει επιστροφή. Ποιός είναι τόσο σκληρόκαρδος και αναίσθητος, ώστε να μην κλάψει από δω για την ώρα εκείνη;
Τότε, όσοι ήταν κάποτε βασιλιάδες, θα οδύρονται σαν αιχμάλωτοι.
Τότε θα στενάζουν οι άρχοντες και οι άσπλαχνοι πλούσιοι και θα ζητούν βοήθεια, αλλά κανείς δεν θα τους δίνει. Γιατί εκεί δεν έχουν καμίαν αξία ούτε ο πλούτος ούτε οι κόλακες. Και δεν θα βρουν έλεος, επειδή δεν ελέησαν κανένα.
Τότε θ’ αποχωριστούν γονείς από τα παιδιά τους και φίλοι από τους φίλους τους.
Τότε θα διαλυθούν οι συζυγικοί δεσμοί που δεν κρατήθηκαν αμόλυντοι και αγνοί.
Τότε θ’ αποδιωχτούν οι παρθένοι στο σώμα αλλ’ άκαρδοι και άσπλαχνοι στον τρόπο, γιατί η κρίση θα είναι ανελέητη σ’ όποιον δεν είχε έλεος (Ιακ. 2:13).
Θα παραλείψω όμως τα πολλά, γιατί κυριεύομαι από φόβο και φρίκη. άγγελοι φοβεροί θ’ απομακρύνουν βίαια όλους τους αμετανόητους ασεβείς, που θα τρίζουν με τρόμο τα δόντια τους και θα γυρίζουν συχνά, για να βλέπουν τους δικαίους και την ευδαιμονία που έχασαν. Θα βλέπουν το φως εκείνο το περίλαμπρο και τα κάλλη του παραδείσου. Θα βλέπουν τους γνωστούς τους στην τρισμακάρια εκείνη χώρα και τις μεγάλες δωρεές, που θα παίρνουν από το Βασιλιά της δόξας όσοι αγωνίστηκαν για τη σωτηρία τους σ’ αυτόν τον κόσμο.
Ύστερα από λίγο, αφού θα έχουν αποχωριστεί απ’ όλους τους δικαίους και τους φίλους και τους γνωστούς τους, θ’ αποχωριστούν κι απ’ αυτόν το Θεό. Δεν θα μπορούν πια να βλέπουν τη χάρη και το Φως τα αληθινό.
Τέλος, θα οδηγηθούν στις διάφορες κολάσεις για να παραδοθούν στην αιώνια τιμωρία.
Τότε, βλέποντας την τέλεια εγκατάλειψή τους, βλέποντας ότι κάθε ελπίδα τους χάθηκε, βλέποντας ότι κανένας πια δεν μπορεί να τους βοηθήσει, θα λένε κλαίγοντας απαρηγόρητα με πικρά δάκρυα:
Ω! Πόσο καιρό χάσαμε στην αμέλεια! Πόσο χλευαστήκαμε από τον πονηρό! Όταν ακούγαμε στις Γραφές να μιλάει ο ίδιος ο Θεός, όχι μόνο δεν προσέχαμε, αλλά και γελούσαμε. Τώρα κραυγάζουμε, κι Αυτός αποστρέφει το πρόσωπό Του από μας! Τί μας ωφέλησαν λοιπόν τ’ αγαθά του κόσμου; Πού είναι ο πατέρας και η μάνα που μας γέννησαν; Πού είναι οι αδελφοί; Πού τα παιδιά; Πού οι φίλοι; Πού ο πλούτος; Πού τα υπάρχοντα; Πού οι άρχοντες κι οι ηγεμόνες; Κανένας απ’ όλους αυτούς δεν μπορεί τώρα να μας σώσει. Ούτε κι εμείς μπορούμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας. Αλλά εγκαταλειφτήκαμε εντελώς κι από το Θεό κι από τους αγίους. Τί μπορούμε λοιπόν να κάνουμε; Τώρα πια δεν είναι καιρός μετάνοιας. Δεν ισχύουν πια οι προσευχές. Δεν ωφελούν πια τα δάκρυα. Δεν υπάρχουν πια οι πωλητὲς του λαδιού, δηλαδή οι φτωχοὶ και οι δυστυχισμένοι. Όταν μας παρακαλούσαν ν’ αγοράσουμε, εμείς κλείναμε τ’ αυτιά μας. Τώρα ζητάμε και δεν βρίσκουμε. Δεν υπάρχει λύτρωση για μας, τους αξιοθρήνητους. Δεν θα βρούμε ευσπλαχνία, γιατί δεν είμαστε άξιοι.
Τότε λοιπόν θα πάει ο καθένας στον τόπο των βασάνων, στον τόπο που ο ίδιος ετοίμασε για τον εαυτό του με τις πονηρές πράξεις του, εκεί «όπου το σκουλήκι δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει» (Μάρκ. 9:44).
Να, ακούσατε τί κερδίζουν όσοι αμελούν και ραθυμούν και δεν μετανοούν. Ακούσατε πως χλευάζονται όσοι χλεύαζαν τις εντολὲς του Κυρίου.
Ο Πέτρος, ο κορυφαίος των αποστόλων, μας προειδοποιεί για την ημέρα εκείνη λέγοντας: «Η ημέρα του Κυρίου θα έρθει όπως ο κλέφτης τη νύχτα, και τότε οι ουρανοὶ θα εξαφανιστούν με τρομερό πάταγο, τα στοιχεία της φύσεως θα διαλυθούν στη φωτιά, και η γη, όπως και όλα όσα έγιναν πάνω σ’ αυτήν, θα κατακαούν» (Β’ Πέτρ. 3:10). Αλλά και πρωτύτερα, ο ίδιος ο Δεσπότης και Κύριός μας μάς αποκάλυψε τα εξής: «Προσέξτε καλά τους εαυτούς σας. Μην παραδοθείτε στην κραιπάλη και στη μέθη και στις βιοτικὲς ανάγκες, και σας αιφνιδιάσει η ημέρα ἐκείνη. Γιατί θα έρθει σαν την παγίδα σε όλους τους ανθρώπους που κατοικούν στη γη» (Λουκ. 21:34-35). Και αλλού: «Μπείτε από τη στενή πύλη… Στενή είναι η πύλη και γεμάτη δυσκολίες η οδός που οδηγεί στη ζωή» (Ματθ. 7:13-14).
Αδελφοί μου, ας βαδίσουμε τον δύσκολο αυτὸ δρόμο για να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.
Αυτὸς ο δρόμος απαιτεί μετάνοια, νηστεία, προσευχή, αγρυπνία, ταπεινοφροσύνη, περιφρόνηση της σάρκας, επιμέλεια της ψυχής, ελεημοσύνη, δάκρυα, πένθος. Να μισείται κανεὶς και να μη μισεί·  να συγχωρεί αυτοὺς που του κάνουν κακό· ν’ αδικείται και να ευεργετεί· τέλος, να χύσει και το αίμα του για το Χριστό, όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν.
Αντίθετα, είναι «πλατειά η πύλη και ευρύχωρη η οδός που οδηγεί στην καταστροφή» (Ματθ. 7:13). Η πορεία αυτού του δρόμου εδώ είναι ευχάριστη, αλλά εκεί είναι θλιβερή. Εδώ είναι γλυκιά, εκεί όμως πικρότερη κι απὸ τη χολή. Εδώ είναι εύκολη, εκεί όμως δύσκολη και οδυνηρή. Γνωρίσματα αυτής της πορείας είναι η πορνεία, η μοιχεία, η ασέλγεια, η ειδωλολατρία, η φιλονικία, ο θυμός, η διχόνοια, οι φθόνοι, οι φόνοι, τα γλέντια, τα πολυτελή γεύματα, η λαιμαργία και τα όμοια μ’ αυτά. Μα το χειρότερο απ’ όλα, η αμετανοησία και η τέλεια λησμοσύνη της ώρας του θανάτου.
Αυτή την ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού συλλογίστηκαν οι άγιοι μάρτυρες και δεν λυπήθηκαν τα σώματά τους, αλλά επέμειναν κάθε είδος βασάνων με χαρά και με την προσδοκία των ουράνιων στεφανιών. Για τον ίδιο λόγο αγωνίστηκαν στις ερημιές και στα βουνά, με νηστεία και αγνεία, όχι μόνο άνδρες, αλλά και γυναίκες, βαδίζοντας καρτερικά το στενό και θλιμμένο μονοπάτι, κι έτσι κέρδισαν τη βασιλεία των ουρανών.
Αυτό το φοβερό δικαστήριο συλλογίστηκε και ο μακάριος Δαβίδ, γι’ αυτό έβρεχε κάθε νύχτα με δάκρυα το στρώμα του και παρακαλούσε το Θεό, λέγοντας: «Κύριε, …μη με δικάσεις, το δούλο σου, γιατί κανένας ζωντανός δεν είναι δίκαιος μπροστά σου» (Ψαλμ. 142:2).
Εμπρός λοιπόν κι εμείς, πριν φτάσει η μέρα εκείνη, πριν τελειώσει το πανηγύρι της σύντομης τούτης ζωής, πριν έρθει ο Θεός και μας βρει απροετοίμαστους, ας ετοιμαστούμε για την υποδοχή Του με εξομολόγηση, με μετάνοια, με νηστεία, με δάκρυα, με αγαθοεργίες.
Προσέξτε, μην τολμήσει κανείς να πει ότι δεν αμάρτησε. Όποιος το λέει αυτό, είναι τυφλός και απατά τον εαυτό του, μη γνωρίζοντας ότι ο σατανάς μπορεί να τον κυριεύει και με λόγια και με έργα και με την ακοή και με την όραση και με την αφή και με τους λογισμούς. Ποιός μπορεί να καυχηθεί ότι έχει αγνή καρδιά και καθαρές όλες τις αισθήσεις του; Κανένας δεν είναι αναμάρτητος, κανένας δεν είναι καθαρός, παρά μόνο Εκείνος, που, αν και πλούσιος, «επτώχευσε» για μας. Αυτός μόνο είναι αναμάρτητος. Αυτός βαστάζει την αμαρτία του κόσμου και δεν θέλει το θάνατο των αμαρτωλών, αλλά τη σωτηρία τους. Σ’ Αυτόν ας καταφύγουμε κι εμείς, γιατί όσοι αμαρτωλοί πήγαν κοντά Του, σώθηκαν.
Ας μην απελπιστούμε, αδελφοί μου, για τη σωτηρία μας. Αμαρτήσαμε; Ας μετανοήσουμε. Μύριες φορές αμαρτήσαμε; Μύριες φορές ας μετανοήσουμε. Για κάθε έργο αγαθό χαίρεται ο Θεός, εξαιρετικά όμως χαίρεται για μία ψυχή που μετανοεί.
Ελάτε λοιπόν, ας πέσουμε στα πόδια Του κι ας εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας.
Δόξα στη φιλανθρωπία Του.
Δόξα στη μακροθυμία Του.
Δόξα στην αγαθότητα και τη συγκατάβασή Του.
Δόξα στην ευσπλαχνία Του.
Δόξα στη βασιλεία Του.
Δόξα και τιμή και προσκύνηση στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Πηγή: «Η φωνή των Πατέρων», τ.Β΄, σ. 27-38, εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής)

http://agiosvasileiospeiraiws.blogspot.com/2012/02/blog-post_19.html